นคุณหนูเหลียงนอนหลับดีหรือไม่ สวนหลานซินอยู่ใกล้ถนนเกินไปหรือไม่…”
เห็นท่าทีไม่รู้จะพูดเรื่องอะไร แต่อยากหาเรื่องคุยของเขาแล้วสาวใช้ทั้งภายใน และภายนอกอดยิ้มไม่ได้
นายท่านสิบมาที่นี่เพื่อพบคุณหนูใช่หรือไม่ อีกหน่อยพวกเขาก็จะแต่งงานกันแล้ว หากทำตัวเย็นชากับคุณหนูก็น่าเป็นห่วงไปหน่อย คุณหนูเหลียงกลับไม่ยิ้ม แต่ยังคงตอบคำถามของเขาอย่างอดทน
ถังซีถามไปเรื่อยจนสุดท้ายไม่มีอะไรจะถามแล้วก็รู้สึกเก้อเขินอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงทำได้แค่ขอตัวลา
ทันทีที่เขาจากไปสาวใช้ก็เริ่มคุยกัน “คุณหนูเจ้าคะ นายท่านสิบไม่เหมือนที่ได้ยินในข่าวลือเลยเจ้าค่ะ!”
“ใช่เจ้าค่ะ! หากบอกว่าเขายังเป็นเด็กหนุ่มอยู่ก็ไม่แปลกใจเลย บ่าวเห็นว่าต่อหน้าคุณหนูเขาไม่ต่างอะไรกับหนุ่มเยาว์วัยเลย”
“คนมีพรสวรรค์เช่นคุณหนูผู้ใดบ้างจะไม่ชอบ นายท่านสิบตระกูลถังก็ไม่มีข้อยกเว้นเจ้าค่ะ”
“เห็นนายท่านสิบเป็นเช่นนี้ ในอนาคตจะต้องเป็นคู่สามีภรรยาที่ปรองดองกัน สามีภรรยารักใคร่ให้เกียรติซึ่งกันและกันแน่เลยเจ้าค่ะ”
หลังม่านลูกปัดคุณหนูเหลียงโบกพัดเบาๆ ใบหน้างดงามราวกับภาพวาด นางพูดเสียงแผ่วเบา “พวกเจ้าพูดเยอะเกินไปแล้ว ฟ้ามืดแล้วรีบจัดของเถอะจะได้ไปทานข้าวกัน”
