ของฮูหยินผู้เฒ่าได้แค่เพียงเอาใจฮูหยินผู้เฒ่าดีๆ คอยอยู่ข้างกายนาง…”
“ท่านอย่าได้คิดเพ้อเจ้อ!” เวินซิ่วอี๋ก้าวไปข้างหน้า และยกมือขึ้นตวัดออกไป
“ซิ่วอี๋!” เสียงของฉือชิ่งดังขึ้นทันเวลาเขาห้ามได้ทันก่อนที่หมิงเวยจะถูกตบ
เวินซิ่วอี๋โกรธมาก “อาชิ่งปล่อยข้า! ตอนนี้ท่านปกป้องนางโดยไม่สนใจข้าแล้วใช่หรือไม่ ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะเป็นคนเช่นนี้! มิตรภาพของพวกเรามากว่าสิบปีเทียบนางไม่ได้…”
“พอได้แล้ว!” ฉือชิ่งดึงนางพลางตะโกนว่า “ท่านไม่เห็นอาการบาดเจ็บของตนเองหรือไร รีบกลับไปรักษาตัวก่อนอย่าก่อเรื่อง!”
“ท่าน...”
“ไป!” ฉือชิ่งลากนางบังคับให้ออกไป “หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ ทักษะของท่านจะถดถอยแม้ว่าพลังของท่านจะไม่หายไปก็ตาม!” เวินซิ่วอี๋ถูกลากไปเช่นนั้น
นางมองหันกลับไปหมิงเวยส่งยิ้มให้นางราวกับจะบอกว่ารสชาติของการสูญเสียพลังเป็นอย่างไรบ้าง บริเวณโดยรอบเงียบลงอีกครั้ง
หมิงเวยก็หันไปอีกทาง “นายท่านสิบเห็นว่าคึกคักดีหรือไม่เจ้าคะ”
ถังซีเดินออกมาจากอีกด้านหนึ่งของต้นไม้ด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน “คุณหนูเจ็ดแตกต่างจากที่ข้าคิดไว้มาก”
หมิงเวยยังคงยิ้ม “แล้วนายท่านสิบคิดว่ามันดีหรือไม่ดีเจ้าคะ”
ถังซีคิดอยู่คร
