ู่หนึ่ง แต่เขาไม่ได้ตอบคำถามนี้ บทสนทนาเมื่อครู่นี้สามารถพูดได้ว่าเป็นคุณสมบัติที่เขาไม่ชอบ อาฆาตแค้นมากเกินไป เล่นลิ้นมากเกินไป แหย่จุดเจ็บของเวินซิ่วอี๋ทุกคำ
เขาคิดว่าสตรีควรสงบเสงี่ยมนุ่มนวล ไม่จำเป็นต้องคุยเรื่องบทกวี หรือเรื่องดนตรี หมากรุก ภาพวาดอื่นๆ ไม่ทำตัวน่ารำคาญ รู้จักหลบหลีก
แต่…เขาพบว่าหากเขายืนอยู่ในตำแหน่งเดียวกันกับนาง ก็ฟังแล้วแอบรู้สึกดียิ่งนัก…
“แม่นางซิ่วอี๋อารมณ์ไม่ดี” ในที่สุดเขาก็พูด “แต่นอกเหนือจากนั้นนางก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร”
“นั่นเป็นเพราะท่านเป็นคนตระกูลถังเจ้าค่ะ” หมิงเวยพูด “นางทุ่มเทสุดใจให้ตระกูลถัง แน่นอนว่าต้องดีมากในสายตาของนายท่านสิบ แต่ข้าต่างออกไปหากไม่ใช่เพราะนาง ข้าคงไม่ต้องอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางขอความช่วยเหลือได้ สำหรับข้าแล้วเป็นเรื่องปกติที่จะต้องกำจัดก่อนถึงจะมีความสุข”
ถังซีได้ยินเช่นนั้นก็เลิกคิ้ว “ท่านต้องการสังหารนางหรือ”
หมิงเวยยิ้ม “ข้าไม่ได้โง่ถึงเพียงนั้นหรอกเจ้าค่ะ อย่างไรแม่นางซิ่วอี๋ก็เป็นคนของตระกูลถัง ถึงฮูหยินผู้เฒ่าจะดีต่อข้า แต่ก็ไม่ปล่อยให้ข้าสังหารนางหรอกเจ้าค่ะ”
“แต่ท่าน...”
“ข้ารู้จักกาลเทศะดีเจ้าค่ะ” หมิงเวยขัดจังหวะเขา “ในเม
