ื่อไม่สามารถทำได้ก็คือทำไม่ได้”
ถังซีครุ่นคิดอยู่นาน “ท่านต้องการอะไร”
“เมื่อครู่นายท่านสิบก็ได้ยินแล้วไม่ใช่หรือ” หมิงเวยพูด “ที่ข้าต้องการคือที่อยู่อาศัย ในเมื่อกลับแคว้นฉีไม่ได้ก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้าทุ่มเทรักษาฮูหยินผู้เฒ่าเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อให้นายท่านสิบเสนอโถวหมิงจ้วง[1]หรือ”
ถังซีพูด “คุณหนูเจ็ดประเมินตนเองได้ดีจริงๆ”
หมิงเวยยิ้ม “ฟังดูเหมือนนายท่านสิบตอบรับนะเจ้าคะ”
ถังซีพูด “เลี้ยงคนเกียจคร้านเพิ่มสักคนตระกูลถังไม่ว่าอะไรหรอก แต่หวังว่าคุณหนูเจ็ดจะรู้จักตัวเองดีเช่นนี้ไปให้ได้ตลอด หากท่านกล้าที่จะเป็นอันตรายต่อผู้ใดก็ตามในตระกูลถัง ท่านจะไม่สามารถมีชีวิตออกไปได้”
หมิงเวยพยักหน้า “ข้าไม่ใช่แม่นางซิ่วอี๋ ข้าไม่มีความสุขในการทรมานผู้อื่นหรอกเจ้าค่ะ ท่านวางใจได้…ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
ถังซีเห็นนางเข้าใจความหมายของตนแล้วก็หมุนตัวเดินจากไป
“เดี๋ยวเจ้าค่ะ!” หมิงเวยกลับเรียกเขาไว้
ถังซีหันกลับมา และเห็นนางชี้ไปที่แห่งหนึ่ง “ผู้ใดอยู่ที่นั่นหรือเจ้าคะ”
ถังซีตกใจ “ท่านถามทำไม”
หมิงเวยพูด “เมื่อครู่ของสิ่งนั้นเพิ่งหนีจากทิศทางนี้ข้าคิดอย่างไรก็รู้สึกว่าผิดปกติ เรียกฝันร้ายให้หนีได
