องสนใจ”
ฮูหยินใหญ่คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ต้องบอกหรือไม่”
“บอกไปเถอะ” ถังซีพูด “เกรงว่าจะต้องอธิบายไม่อย่างนั้นปล่อยให้พวกเขารู้ข่าวด้วยตนเองจะถูกสงสัยอีก”
พวกเขาที่พูดถึงนั้นหมายถึงราชวงศ์หนานฉู่ ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลถังและราชวงศ์นั้นละเอียดอ่อนมาก อำนาจของตระกูลขุนนางนั้นใหญ่เกินไป ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับราชวงศ์นั้นเปรีย ยบเสมือนกำลังเหยียบอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางที่พร้อมจะแตกทุกเมื่อ ฮูหยินใหญ่พยักหน้าเงียบๆ
ถังซีพูดอีกว่า “หากนางฉลาดพอก็ควรเอาใจท่านแม่ ที่แคว้นฉู่นางไร้ที่พึ่ง ชะตากรรมของนางอยู่ในกำมือของเราแล้ว หากพวกเรามีความสุขชีวิตของนางก็จะผ่านพ้นไปด้วยดี หากพวกเรา ไม่พอใจแค่สะกิดนิ้วนางก็ล้มลงแล้ว”
ฮูหยินใหญ่เข้าใจ “น้องสิบว่าเช่นนั้นก็เหมือนเตือนสติพวกเรา ข้ารู้ว่าจะทำอย่างไรกับคุณหนูหมิงเจ็ดผู้นี้”
ถังซีคำนับ “ได้ยินว่าคุณหนูเจ็ดเป็นวรยุทธ์ น้องชายจะส่งยอดฝีมือมาล้อมเรือนรับรองแขกไว้ ส่วนเรื่องที่เหลือรบกวนพี่สะใภ้แล้ว”
“วางใจได้”
ทั้งสองรออยู่ครู่หนึ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าก็ตื่นขึ้น ทั้งสองมองหน้ากันเป็นถังซีที่ถามว่า “ท่านแม่หลับไปนานเท่าไรขอรับ”
ฮูหยินผู้เฒ่าถังคำนวณในใจ “เมื่อคืนแม่นอนดึกน่าจ
