ะประมาณ…สองชั่วยามกว่าได้”
ถังซีพยักหน้า “ดีขึ้นกว่าเดิมมาก”
ทั้งสองปรับสีหน้าใหม่ และเข้าไปในห้องเพื่อคุยกับฮูหยินผู้เฒ่าถัง
ฮูหยินผู้เฒ่าถังลูบหน้าผาก และพูดอย่างเหนื่อยหน่ายว่า “พวกเจ้ามาเช้าเกินไปแล้ว ช่วงนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นมีเวลาก็พักผ่อนเสียหน่อยเถอะ”
ถังซีนั่งลงข้างเตียงช่วยประคองฮูหยินผู้เฒ่าถังให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ลูกไม่ได้พบท่านแม่มาครึ่งปีแล้วคิดถึงมากจนอยากมาพบเร็วๆ”
ฮูหยินผู้เฒ่าถังยิ้ม และพยักหน้าให้เขา “เจ้านี่รู้วิธีอ้อนแม่แล้วนะ”
“ลูกพูดความจริงขอรับ”
“ได้ๆๆ เชื่อเจ้า” มีบุตรชายคนเล็กอยู่ข้างกาย ฮูหยินผู้เฒ่าถังก็อารมณ์ดี แม้แต่ฝันร้ายเมื่อครู่ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป “อีกไม่กี่วันเจ้าจะแต่งงานแล้วดีใจหรือไม่”
ถังซีตอบ “รู้สึกประหม่านิดหน่อยขอรับ แต่ท่านแม่เป็นผู้เลือกสตรีให้ลูกก็คิดว่าดีขอรับ”
ฮูหยินผู้เฒ่าถังพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “แม่จับตาดูเป็นเวลานาน คุณหนูตระกูลเหลียงนิสัยดี มีความสามารถพิเศษเล็กน้อยจะต้องเข้ากับลูกได้แน่”
สองแม่ลูกคุยกันอยู่ครู่หนึ่งถังซีก็ถามว่า “เมื่อครู่ท่านแม่นอนหลับเป็นอย่างไรบ้างขอรับ ยัง…”
