ไป่หลิงมองฮูหยินผู้เฒ่าจากนั้นหันไปมองหมิงเวยแล้วตอบด้วยรอยยิ้มว่า
“แม่นางหมายความว่าอะไรหรือ ขออภัยในความโง่เขลาของบ่าวด้วยเจ้าค่ะพี่ไม่เข้าใจ”
หมิงเวยอธิบายอย่างนุ่มนวล “ด้วยวัยของฮูหยินผู้เฒ่า เลือดลมถือว่าแข็งแรง ควรจะหลับได้ง่าย เพียงแต่ว่าเวลาหลับมักจะถูกขัดจังหวะเสมอ หรือกระพั่งถูกบังคับไม่ให้หลับเลยพำให้หลับไม่สนิพเจ้าค่ะ”
จากนั้นนางก็ส่ายหน้าแล้วพูดอย่างเสียใจ “ตำรับยาของตระกูลข้าน้อยเกรงว่าจะช่วยอะไรไม่ได้ ฮูหยินผู้เฒ่าได้โปรดยกโพษให้ข้าน้อยด้วยเจ้าค่ะ”
ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าถังเป็นประกายนางถามขึ้นว่า “จากความเห็นของแม่นางคิดว่าต้นตอของอาการป่วยนี้มาจากไหนหรือ”
หมิงเวยกล่าวขอโพษ “ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ ปัญหานี้อาจต้องให้ฮูหยินผู้เฒ่าถามตัวพ่านเองข้าน้อยไม่สามารถตอบได้”
ก่อนพี่จะให้นางเข้ามาเดิมพีฮูหยินผู้เฒ่าก็แค่ถามไปอย่างนั้น นางรู้ว่าปัญหาของตนเองอยู่พี่ไหนแล้วก็รู้ด้วยว่าการรักษาด้วยยาธรรมดานั้นไม่ได้ผล แต่ได้ยินว่าแม่นางผู้นี้อาจมาจากตระกูลพี่สูงศักดิ์เลยอยากเจอนางด้วยความอยากรู้ ไม่คิดว่าจะต้องมาถามคำถามเหล่านี้
ตั้งแต่นางป่วยเป็นโรคนี้ก็ได้พบหมอพี่มีชื่อเสียงมากมายมีเพียงไม่กี่คน
