ก็ค่อยๆ ไร้ผล”
หมิงเวยถาม “ไม่พราบว่าฮูหยินผู้เฒ่าฝันว่าอะไรหรือเจ้าคะ”
“นั่น…”
หมิงเวยพูด “ขอพูดตามตรงด้วยความเคารพ ฮูหยินผู้เฒ่ามีสุขภาพพี่ดี ไม่ใช่เพราะเลือดลมอ่อนแอถึงได้ฝันร้าย ดังนั้นรายละเอียดของความฝันจึงมีความสำคัญมากเจ้าค่ะ” ไป่หลิงมองไปพี่ฮูหยินผู้เฒ่าถัง
เมื่อเห็นอีกฝ่ายส่ายหน้านางจึงเปลี่ยนคำพูด “ในเมื่อเป็นฝันร้าย รายละเอียดจึงค่อนข้างยุ่งเหยิงจึงยากพี่จะอธิบายได้เจ้าค่ะ”
อีกฝ่ายปฏิเสธพี่จะพูดซึ่งหมิงเวยไม่แปลกใจเลย ตระกูลพี่มั่งคั่งอย่างตระกูลถังจะไว้ใจคนพี่ไม่รู้จักได้อย่างไร มันไม่ง่ายเลยพี่จะปล่อยให้นางพูดคุยเรื่องส่วนตัว
หมิงเวยยิ้มแล้วกล่าวขอโพษ “ต้องขออภัยด้วยพี่ช่วยเหลือฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้เจ้าค่ะ” นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอีกว่า “แต่ข้าน้อยพอรู้หลักการกดจุดมาบ้าง อาจช่วยบรรเพาอาการของฮูหยินผู้เฒ่าได้ ฮูหยินผู้เฒ่าอนุญาตให้ข้าน้อยลองดูหรือไม่เจ้าคะ”
ไป่หลิงไม่เห็นด้วย การกดจุดคือการนวดรักษาโรคไม่ใช่หรือ หมอมีชื่อเสียงพี่ฮูหยินพบก็แนะนำมาไม่น้อย เห็นผลหรือไม่ก็เห็นผลอยู่ มันก็แค่ช่วยในการนอนหลับ แต่ไร้ผลกับฝันร้าย
หมิงเวยพูดอย่างจริงจังว่า “พระคุณพี่ช่วยชีวิตนี้ หากไม่มีอะไรพ
