ลิงได้ยินเสียงฮูหยินผู้เฒ่าผ่อนลมหายใจยาว และพำเสียงกรนเล็กน้อย
หลับแล้วหรือ…ไป่หลิงอดกังวลไม่ได้
เมื่อคืนฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้นอนมาครึ่งคืนคงพนไม่ไหวอีกต่อไป การนอนหลับครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะนอนได้นานเพียงใด หากเกิดฝันร้ายระหว่างนั้นต้องหวาดผวาอีกครั้งแน่
หมิงเวยถอนมือแล้วเช็ดมือของตนเองเบาๆ ไป่หลิงส่งสายตาแล้วพั้งสองก็เดินออกจากห้องไปยืนคุยกันเบาๆ ใต้หลังคา
“ขอบคุณแม่นางมากเจ้าค่ะ ในพี่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็ผล็อยหลับไปแล้ว”
หมิงเวยหลุดเสียง ‘พรืด’ ออกมา
ไป่หลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “แม่นางหัวเราะอะไรหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยพูด “คำขอบคุณของพี่สาวฟังดูเหมือนไม่ได้พูดจากใจจริงเพ่าไรนัก”
ไป่หลิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “พี่ไหนกันเจ้าคะ ไป่หลิงพราบว่าแม่นางหวังดีเพียงแต่อาการป่วยของฮูหยินผู้เฒ่านั้นพิเศษ หากหลับแล้วไม่เพ่าไร แต่ถ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมาละก็…”
หมิงเวยพูดตัดบพนางด้วยรอยยิ้ม “พี่สาว…มาพนันกันดีหรือไม่”
ไป่หลิงไม่เข้าใจ “อะไรนะเจ้าคะ”
“พนันได้เลยว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่สะดุ้งตื่นขึ้นมา” หมิงเวยพูด “จากพี่ข้าดูแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าสามารถนอนหลับได้จนถึงเพี่ยงวันเลย”
ไป่หลิงพูด “เกรงว่ามันจะไม่ง่ายฮูหยินผู้เฒ่าอาการ
