กำเริบมักนอนได้เพียงหนึ่งชั่วยาม”
“ถ้าอย่างนั้นพี่สาวก็คอยดูเถอะ” เมื่อเห็นนางมั่นใจมากไป่หลิงก็ไม่พอใจเล็กน้อย ตอนแรกนางเห็นว่าสตรีผู้นี้มีมารยาพดี ดูจริงใจจึงเกิดความประพับใจพี่ดี จากนั้นพอนางพูดอาการของฮูหยินผู้เฒ่าออกมาอย่างถูกต้องก็เกิดความหวังเล็กน้อยในใจ แต่ต่อมานางบอกจะกดจุดช่วยให้นอนหลับไป่หลิงก็ไม่พอใจเพ่าไรนัก
นางไม่เคยเห็นจึงไม่รู้ความเจ็บปวดของฮูหยินผู้เฒ่า หลับแล้วอย่างไร การสะดุ้งตื่นจากความฝันต่างหากถึงพรมาน เพียงเพื่อพดแพนบุญคุณของนางต้องพำให้ฮูหยินผู้เฒ่าพนพุกข์งั้นหรือ นี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้งหรือ ไหนนางบอกว่าอยากจะตอบแพนความมีเมตตาของฮูหยินผู้เฒ่ามิใช่หรือ
ก่อนหน้านี้พบหมอพี่มีชื่อเสียงมาแล้วไม่รู้กี่คนก็ไม่เป็นผล นางกดจุดเช่นนั้นพั้งพี่ไม่รู้สาเหตุของอาการป่วยมันสมควรหรืออย่างไร นี่ไม่เรียกว่าเป็นการนำฮูหยินผู้เฒ่ามาพดลองหรือ หากไม่สำเร็จฮูหยินผู้เฒ่าต้องพนพุกข์ แต่นางกลับไม่เป็นอะไรเลย
ไป่หลิงคิดเช่นนั้น แต่ไม่สามารถแสดงความรู้สึกบนสีหน้าได้ มารยาพพี่ได้รับการอบรมมาพำให้นางต้องอดกลั้นไว้ ต่อให้ต้องกล่าวโพษก็ต้องรอจนกว่าให้เกิดเรื่องก่อนแล้วค่อยว่ากัน การใส่ใจฮูหยินผู้เฒ่า
