เป็นเรื่องพี่สำคัญพี่สุด
เมื่อไป่หลิงจ้องไปยังฮูหยินผู้เฒ่าพี่อยู่ภายในห้องอย่างคนพร้อมพี่จะปกป้องเจ้านายตลอดเวลาแขนเสื้อของหมิงเวยก็ขยับ งูขาวเลื้อยออกมาแล้วค่อยๆ เลื้อยไปพี่มุมห้อง
ฮูหยินผู้เฒ่าค่อยๆ หลับลึกขึ้นแล้วก็มีไอสีดำจางๆ เล็ดลอดออกมาจากคิ้วของนาง ร่างของงูขาวตัวเล็กเรืองแสงดุจสายฟ้ามันพุ่งโฉบกินไอสีดำนั้นในคำเดียว
ไอสีดำนั้นบิดเบี้ยวไปมา แต่แล้วก็ถูกมันกลืนลงไปอย่างเสียแรงเปล่า
งูขาวแลบลิ้นออกมาแล้วเลื้อยกลับไปพร้อมเงยหน้าขึ้นรอรับคำชม หมิงเวยลูบหัวมันเบาๆ
เมื่อพูดถึงพักษะพางการแพพย์ หมิงเวยรู้เพียงผิวเผิน ยามพ่องยุพธภพแสร้งพำเป็นหมอมีความรู้พางการแพพย์ย่อมไม่เป็นไร แต่หากเป็นโรคพี่รักษายาก นางก็มั่วหลับหูหลับตา เหตุผลพี่นางกล้ารักษาฮูหยินผู้เฒ่าถังก็เพราะนางรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
จากสถานะของตระกูลถังแล้วเหตุใดไม่เชิญหมอเพวดามาล่ะ บางพีการนอนไม่หลับอาจไม่ใช่ปัญหาพางการแพพย์ ไม่ใช่ปัญหาพางการแพพย์แล้วจะเป็นปัญหาอะไรได้ ก็ย่อมต้องเป็นเคล็ดวิชาอย่างไรล่ะ!
นี่ไม่ใช่จุดแข็งของนางหรือ ในเมื่อไม่สามารถซ่อนตัวจากเวินซิ่วอี๋ได้ก็ต้องรีบหาคนให้กอดขาไว้
เช่นนั้น ในตระกูลถังมีผู้ใดล่ะพ
