ีบวิ่งเข้ามา และตะโกนว่า “พ่อบ้านจี๋ แม่นางซิ่วอี๋มาแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกให้ท่านไปต้อนรับ!”
พ่อบ้านจี๋ตอบกลับแล้วพูดกับจี้เสียวอู่ว่า “คุณชายโปรดรอสักครู่ ข้ามีเรื่องต้องไปจัดการเดี๋ยวจะไปถามฮูหยินผู้เฒ่าให้”
ตอนที่จี้เสียวอู่ได้ยินคำว่าแม่นางซิ่วอี๋ ใบหน้าของเขาแข็งค้าง ตอนนี้เขาทำได้แค่ฝืนยิ้ม และคำนับให้อีกฝ่าย “เชิญท่านตามสบาย”
ทันทีที่พ่อบ้านจี๋จากไปจี้เสียวอู่คว้าตัวหมิงเวย และพูดอย่างกังวลว่า “ที่เขาพูดถึงใช้เวินซิ่วอี๋หรือไม่ นางมาได้อย่างไรฟังดูเหมือนจะคุ้นเคยกับคนที่นี่! เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไรดี”
หมิงเวยครุ่นคิดแล้วตอบไปว่า “รอเดี๋ยวเจ้าค่ะ”
จี้เสียวอู่เห็นนางเดินออกจากห้องแล้วพูดกับสาวใช้ที่กำลังทำความสะอาดอยู่ข้างนอกว่า “ท่านป้าเจ้าคะ ข้าโชคดีที่ได้รับความช่วยเหลือจากคนที่นี่ แต่กลับลืมถามที่มาไม่ทราบว่าเจ้าของที่นี่เป็นผู้ใดหรือ”
สาวใช้ตอบว่า “นายของพวกเราเป็นคหบดีชนบทของที่นี่ แต่คนที่ช่วยชีวิตแม่นางคือแขกที่อาศัยอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ หากพูดถึงตระกูลของเขาท่านต้องรู้จักแน่นอนเพราะเป็นคนตระกูลถังจากอี๋ตู” หมิงเวยกล่าวขอบคุณแล้วเดินกลับห้อง
จี้เสียวอู่ตกใจ “ตระกูลถังจากอ
