อาศัยกำลังภายในฟื้นฟูชีพจรเจ้าค่ะ ไม่สามารถรักษาจุดสำคัญได้รอให้พวกเราพ้นจากอันตรายก่อนแล้วค่อยไปหาซื้อยา ทานไปสักพักเดี๋ยวก็ดีขึ้น” จี้เสียวอู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ท่านพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ อย่างไรงูขาวก็ตื่นแล้วคืนนี้ให้มันเฝ้ายามไป”
“เข้าใจแล้ว” สองพี่น้องกลับห้องพักเพื่อพักผ่อน
สองชั่วยามผ่านไปในพริบตา หลังจากที่พวกเขาแต่งตัว และรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้วพ่อบ้านจี๋ก็มาหา
“พ่อบ้านจี๋” จี้เสียวอู่โค้งคำนับเขา “พวกเรากำลังจะไปบอกลาท่านพอดีเลย”
“ท่านทั้งสองจะไปแล้วหรือ” พ่อบ้านจี๋ถามด้วยรอยยิ้ม
จี้เสียวอู่ยิ้ม “เจ้านายของท่านแค่ผ่านทางมาที่นี่ พวกเราจะอยู่นานได้อย่างไร เพียงแต่ตอนนี้เราไม่มีอะไรจะตอบแทนแล้วน้ำใจนี้คงต้องรอวันข้างหน้า”
พ่อบ้านจี๋โบกมือแล้วพูดว่า “คุณชายไม่ต้องเกรงใจ ฮูหยินผู้เฒ่าของพวกเราไหว้พระมานานหลายปี เป็นคนมีเมตตาเมื่อเห็นไฟที่ท่าเรือก็ให้พวกเราไปดูถึงได้สามารถช่วยชีวิตท่านทั้งสองได้ถือว่าเป็นโชคดีไม่จำเป็นต้องใส่ใจไป”
“ฮูหยินผู้เฒ่าช่างมีเมตตาจริงๆ” จี้เสียวอู่ลังเล และถาม “พวกเราอยากจะขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าด้วยตนเองไม่ทราบว่าท่านสะดวกหรือไม่”
พ่อบ้านจี๋กำลังจะพูด แต่ก็มีสาวใช้คนหนึ่งร
