ในตอนแรกเวินซิ่วอี๋รู้สึกโชคดี “โชคดีที่อยู่ไกลไฟเลยลามมาไม่ถึงพวกเรา”
จะเอาเรือกลับไปเทียบท่าอย่างไร คนพายเรือไปจัดการธุระส่วนนางเดินกลับห้อง เกิดความวุ่นวายที่ท่าจอดเรือดูเหมือนว่าไฟกำลังลุกลาม แม้แต่คลังสินค้าที่อยู่ติดกันก็ยังถูกไฟไหม้
ฉือชิ่งมองดูมันชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ไฟลุกลามเร็วเกินไป พอคิดเช่นนั้นหนอนกู่ในร่างกายดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง…
“คลิก!” เสียงเครื่องเคลือบแตกดังขึ้น และลางสังหรณ์ของฉือชิ่งก็เป็นจริง
ขวดกระเบื้องขนาดเล็กแตกบนแผ่นไม้กระดานของเรือ และกลิ่นของน้ำมันตะเกียงก็อบอวลไปในอากาศ
ฉือชิ่งกระชับกริช และจ้องมองลงไปในน้ำ “ผู้ใดกัน!”
สิ่งที่ตอบสนองกลับมาคือลูกศรสั้นเขาได้ยินเสียง ‘ฉึก’ และลูกศรพุ่งปักที่ตะเกียงตรงหัวเรือ เปลวไฟกระเซ็นลงมาจนเกิดเสียง ‘ปัง’ และไม้กระดานเกิดไฟไหม้
เกิดหมอกคลุมไปทั่วทิศเสียงจากท่าเรือที่อยู่ไม่ไกลดูเหมือนจะหายไป คลุมเครือฟังไม่ชัดเจน
จนถึงตอนนี้ฉือชิ่งจะไม่เข้าใจได้อย่างไรเขาแค่นหัวเราะแล้วเดินถือกริชเข้าไปหา รนหาที่ตายจริงๆ ถึงได้กล้าวางอุบายพวกเขา
เวินซิ่วอี๋เปิดประตู และออกมาตะโกนว่า “โจรที่ไหน โผล่หน้ามาซะ!”
มีเสียงดังมา
