จากในน้ำสิ่งที่โผล่ขึ้นมาเป็นลูกศรได้ยินเสียงบุ๋มๆๆ ไม่หยุด เหล่าคนพายเรือกุมหัวกรีดร้องไม่หยุด
เวินซิ่วอี๋กัดฟันเพื่อปิดบังตัวตนการเดินทางครั้งนี้จึงใช้คนเรือธรรมดาที่ไม่เป็นวรยุทธ์ ไม่เช่นนั้นโจรกระจอกพวกนี้นางคงต้องเป็นคนจัดการด้วยตนเองแล้ว
“อาชิ่ง! ถอยไป” ฉือชิ่งชะงัก แต่ก็ทำตามที่นางบอก
เวินซิ่วอี๋หยิบขวดกระเบื้องเคลือบออกมาเปิดฝาออกแล้วโปรยไปข้างหน้า มีบางอย่างพัดลงไปในแม่น้ำตามลมกลางคืน
จากนั้นนางก็หยิบขลุ่ยสั้นออกมาแล้วเป่า
“วู…” ท่ามกลางเสียงขลุ่ยสั้นมีบางอย่างลอยขึ้นมาจากก้นแม่น้ำอย่างเงียบๆ
“อา! มีงู!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น
“เคล้งๆ!” โจรที่ซ่อนตัวอยู่ในน้ำทั้งหมดลอยขึ้น
“ตรงนี้ก็มี!”
“รีบขึ้นเรือเร็ว!”
เมื่อเห็นคนเหล่านี้กระโดดขึ้นเรือเวินซิ่วอี๋แสยะยิ้ม “ที่แท้ก็เป็นพวกเจ้า! ก่อนหน้านี้ข้าอุตส่าห์ปล่อยพวกเจ้าไป แต่กลับอยากรนหาที่ตายเสียเอง!”
เหล่าชาวยุทธภพไม่คาดคิดว่าตนเองมองผิดพลาดอีกฝ่ายไม่ใช่คุณหนูอ่อนแอ แต่เรื่องมาถึงจุดนี้แล้วยังจะถอยได้อีกหรือถึงพวกเขาจะเป็นวรยุทธ์แล้วอย่างไร ตระกูลเศรษฐีพวกนั้นไม่มีข้ารับใช้คอยเฝ้าเรือนให้ต้องลงมือก็แค่ฆ่าพวกเขาทิ้งก็พอแล้ว!
เมื่อไฟบนท่าเร
