และลอยไปตามน้ำเป็นเวลานาน พออยู่ห่างไกลจากเรือเขาก็นึกขึ้นมาได้จึงถามออกไปว่า “ไม่ใช่ว่ามีงูหรอกหรือ”
หมิงเวยเหลือบมองงูขาวออกมาจากแขนเสื้อเลื้อยขึ้นไปบนหัวของจี้เสียวอู่จากนั้นก็ขดตัวแลบลิ้นอยู่บนนั้น
“มีมันอยู่งูที่ไหนจะกล้าเข้าใกล้พวกเรากันเจ้าคะ”
“อย่างนี้นี่เอง!” จี้เสียวอู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “พวกเรารอดแล้วใช่หรือไม่”
“ก็แค่เกือบเจ้าค่ะ” หมิงเวยมองงูขาว งูขาวตัวเล็กก้มหัวเลียมือของนาง และทันใดนั้นก็อ้าปากกัดเข้าไป
“ทำอะไรน่ะ” จี้เสียวอู่ตกใจ
หมิงเวยรอให้งูขาวตัวเล็กดูดของเสร็จก่อนจะพูดว่า “ดูดพิษกู่ออกจากร่างกายพวกเรา พี่ห้า ส่งมือของท่านมาเจ้าค่ะ”
“อ้อ” จี้เสียวอู่ยื่นมือให้งูขาวอย่างเชื่อฟัง งูขาวก็ทำเช่นเดียวกันกับมือของหมิงเวย
“เอาล่ะ ไปขึ้นฝั่งกันก่อน!” ตอนนี้ยังเป็นเดือนสามอยู่ในน้ำอาจแข็งตายได้
ในตอนนั้นเองก็มีเรือลำเล็กแล่นเข้ามา คนบนเรือพบพวกเขา และตะโกนว่า
“มีคนจมน้ำ รีบไปช่วยเร็ว!” ดังนั้นทั้งสองจึงถูกดึงขึ้นไปบนเรือด้วยความงุนงง ผู้ที่ช่วยชีวิตพวกเขาคือชายชราท่าทางใจดี และข้ารับใช้ท่าทางแข็งแรงสองสามคน ชายชราแต่งตัวเรียบร้อย แต่บุคลิกดูเหมือนพ่อบ้านมากกว่า
เขาเ
