จี้เสียวอู่อยากจะร้องไห้ ก่อนหน้านี้ช่างไปเถอะ แต่ตอนนี้อยู่ต่อหน้าอาหารแสนอร่อยกลับได้กินแค่หมั่นโถวนี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว! และหมั่นโถวของทางใต้ก็เล็กมาก ห้าลูกเขาคนเด ดียวมันจะไปพอได้อย่างไร!
เขามองหมิงเวยเห็นว่านางไม่พูดอะไรเลย และหยิบหมั่นโถวขึ้นมากินช้าๆ
ไม่จริงน่า ไม่พูดอะไรเลยหรือ
จี้เสียวอู่คิดตนเองมีแผนร้ายเช่นนั้น แต่พออยู่ต่อหน้ายอดฝีมือกลับไม่เล่นกลอะไรเลย น้องหญิงไม่ก่อเรื่องแล้วเขาจะทำอะไรได้นอกจากต้องยอมรับชะตากรรม เขาหยิบหมั่นโถวนึ่งที่เ เวินซิ่วอี๋ให้มาแล้วกัดอย่างแรง
เวินซิ่วอี๋มีความสุขมากนางพูดกับฉือชิ่ง “อาชิ่ง ท่านส่งข่าวให้ศิษย์พี่หรือยัง เขาตอบกลับว่าอย่างไรบ้าง”
ฉือชิ่งพูด “คุณชายรองไม่ได้พูดอะไร”
เวินซิ่วอี๋ผิดหวังมาก “ศิษย์พี่ก็เป็นเช่นนี้ตลอดไม่บอกอะไรสักคำ พวกเราอยู่ทางเหนือมาเป็นปีเพื่ออะไรเขากลับไม่มีท่าทีอะไรเลย”
ฉือชิ่งพูดเสียงเรียบเฉย “คุณชายรองไม่ได้บอกให้พวกเราไป แต่ท่านไปเอง”
เวินซิ่วอี๋ไม่พอใจ “นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร! จะบอกว่าข้าดึงดันไปเองหรือ”
ฉือชิ่งไม่พูดอะไรอีก แต่ความหมายก็เป็นเช่นนั้น หมิงเวยอยากจะหัวเราะ แต่ต้องกลั้นมันไว้ เป็นจี้เสียว
