สถานการณ์เลวร้ายมักเกิดขึ้นได้เสมอ จี้เสียวอู่คาดหวังอยู่ตลอดทาง แต่ไม่มีผู้ใดมาตรวจสอบเรือที่พวกเขาอยู่เลย ดังนั้นพวกเขาจึงเดินทางมาถึงท่าเรือที่อยู่ใต้สุดของแคว้นฉีอย่างราบรื่น จากนั้นก็เปลี่ยนเรือเพื่อออกทะเลข้ามเกาะเผิงไหลแล้วเข้าสู่น่านน้ำทางทะเลของแคว้นฉู่
พวกเขาหายตัวไปในเทศกาลหยวนเซียว หลังจากอยู่บนเรือนานกว่าสองเดือน พวกเขาก็กลับมายังแผ่นดินใหญ่ ฤดูใบไม้ผลิในเดือนสามลมใบไม้ผลิสิบลี้
เนื่องจากหมิงเวยทำตัวดีพวกเขาจึงได้รับการปฏิบัติที่ไม่เลวอย่างน้อยก็ได้กินมีเตียงให้นอน เพียงแต่รสชาติอาหารไม่อร่อย และสภาพการนอนหลับแย่เล็กน้อย
แต่ไม่เป็นไรแค่รักษาชีวิตไว้ได้ก็ดีแล้ว
ตอนนี้จี้เสียวอู่มองโลกในแง่ดีมาก ไม่มองโลกในแง่ดีไม่ได้เพราะชีวิตตกอยู่ในมือของผู้อื่น!
“นี่เจ้าน่ะ มาเช็ดเรือหน่อย!”
จี้เสียวอู่ชำเลืองมองอย่างเศร้าๆ แล้วถามหมิงเวยที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาว่า
“เหตุใดถึงเรียกแต่ข้าให้ไปทำงาน แต่ไม่เรียกเจ้าเลยล่ะ” เห็นได้ชัดว่าทั้งสองนั่งตากลมอยู่ที่หัวเรือด้วยกัน!
หมิงเวยยิ้ม “เพราะข้างามอย่างไรละเจ้าคะ!”
“…” จี้เสียวอู่สบถเบาๆ แล้วลุกขึ้นไปทำงาน
ประตูห้องโดยสารของเรือถูกเปิดออกเวินซิ่วอี๋เดินอ
