อกมา “เหตุใดยังไม่ถึงอีก อีกนานหรือไม่”
คนพายเรือตอบด้วยความเคารพ “ตอนเช้าไม่มีลมการเดินทางจึงช้าลงเล็กน้อย เรือน่าจะเทียบท่าคืนนี้ขอรับ”
“รีบหน่อย!” เวินซิ่วอี๋พูด “ในเมื่อมาถึงแล้วอย่าได้ช้า”
“ขอรับ” คนพายเรือทั้งกลัวทั้งเกรงนาง เวินซิ่วอี๋หันหลังหมุนตัวกลับห้อง ในตอนที่เดินผ่านหมิงเวยนางกลอกตาแค่นหัวเราะ
หลังจากวันนั้นนางกับฉือชิ่งก็ทะเลาะกันใหญ่โต ถึงหมิงเวยไม่ได้ยิน แต่ก็พอเดาได้ เวินซิ่วอี๋เก็บนางไว้เพื่อแก้แค้น เรื่องสืบหาวิชาลับไม่ใช่เรื่องยาก แต่ฉือชิ่งได้ทำข้อตกลงกับนางโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกทั้งยังดูแลพวกเขาซึ่งทำให้เวินซิ่วอี๋ไม่พอใจ
จากเหตุการณ์นี้ทำให้หมิงเวยเข้าใจถึงสถานะของฉือชิ่งมากขึ้น
โดยรวมแล้วคนกลุ่มนี้มีเวินซิ่วอี๋เป็นผู้นำ แต่การตัดสินใจของเขานั้นแม้แต่เวินซิ่วอี๋ก็ไม่สามารถต้านทานได้…
เมื่อเห็นเรื่องนี้อย่างชัดเจนหมิงเวยยิ่งจับฉือชิ่งไม่ปล่อย
บุรุษ…อ้อไม่สิ สตรีไร้พันธะสามารถยืดหยุ่นได้ไม่ฉวยโอกาสนี้ก็โง่เต็มทนแล้ว
ห้องโดยสารของเวินซิ่วอี๋ปิดลงอีกครั้งหมิงเวยนอนคว่ำหน้าอยู่ที่กาบเรือ และมองดูแม่น้ำอยู่พักหนึ่ง ฉือชิ่งก็เดินเข้ามาหา “ร่างกายของท่านมีพิษกู่ของข้า
