อันอ๋องที่เพิ่งจากไปกลับมาอีกครั้ง
ฮ่องเต้ถามเขา “เกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงดูรีบร้อนเช่นนี้”
อันอ๋องตอบว่า “เสด็จพ่อ อาเหยี่ยนกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อ้อ หาพบแล้วหรือ”
“ยังไม่พบพ่ะย่ะค่ะ” อันอ๋องตอบ “เขาขอร้องลูกว่าอยากไปทางใต้”
ฮ่องเต้ได้ยินเช่นนั้นก็สงสัย “ทางใต้งั้นหรือ”
“ไป…แคว้นฉู่พ่ะย่ะค่ะ”
อันอ๋องก้มหน้านับในใจ และก็ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของฮ่องเต้ “ถึงจะก่อเรื่องก็ต้องมีขอบเขตกันเสียบ้าง! ไปแคว้นฉู่รึคิดว่าตนเองเป็นผู้ใดกัน เสียนอ๋องผู้สง่างามแห่งต้าฉีจะไ ไปรนหาที่ตายที่แคว้นฉู่หรืออย่างไร เจิ้นช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ใช่ให้มาทำให้มันสูญเปล่าเช่นนี้!”
“เสด็จพ่อพระทัยเย็นก่อนพ่ะย่ะค่ะ!” อันอ๋องคุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วคว้าแขน เสื้อของฮ่องเต้ “ลูกได้ต่อว่าเขาไปแล้วว่าหากไม่อยากเป็นเสียนอ๋องก็ช่วยปกป้องหลุมศพของบรรพบุรุษ ด้วย อย่าสร้างความเดือดร้อนให้กับพวกเรา! เสด็จพ่อเมตตากรุณาต่อเขาเพียงนี้ แต่กลับไม่รู้ผิดชอบชั่วดี ไม่รู้หรือว่าสถานะของเขาอ่อนไหวเพียงใด หากเสด็จพ่อไม่ใส่ใจผู้คนก็จะหาว่ าใจร้ายต่อลูกหลาน ปล่อยให้เขาไปแคว้นฉู่ หากเกิดอะไรขึ้นกับเขาแล้วจะโทษผู้ใด เขาไม่เข้าใจถึงความพยายามของเสด็จพ่อได้
