อย่างไรกัน!”
คำพูดนี้ทำให้ฮ่องเต้จิตใจสงบลง
ใช่…ด้วยเหตุผลเช่นนี้ ถึงลูกสามจะโง่ แต่เข้าใจความคิดของเขามากที่สุด ซึ่งเป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ควรมี
อันอ๋องพูดต่อไปว่า “เมื่อครู่ลูกตำหนิเขาไปเช่นนี้ แต่พอมาคิดดูอีกทีก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีเหตุผลก็เลยมาขอความคิดเห็นจากเสด็จพ่อ”
“อ้อ” อันอ๋องพูดในสิ่งที่ฮ่องเต้ต้องการจะพูดก่อนดังนั้นเขาจึงไม่โกรธ
“ความเห็นอะไร”
อันอ๋องพูด “ด้วยนิสัยของเด็กคนนั้น เสด็จพ่อเองก็ทรงทราบดี หากเขาต้องการทำอะไรก็จะพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มันมา ลูกตำหนิเขาไปเช่นนั้น เกรงว่าเขาจะแอบออกจากเมืองหลว วงไปอย่างลับๆ”
ฮ่องเต้พยักหน้า
“เว้นเสียแต่พวกเราจะกักขังเขาไว้ แต่หากทำเช่นนั้นจะทำให้คนวิพากษ์วิจารณ์ โดยคิดว่าเราจงใจฉวยโอกาสทำให้เรื่องยากขึ้นอีกอย่างเขารักคุณหนูหมิงมาก หากรั้งไม่ให้เขาไปช่วยไม่ เพียงแต่เขาจะไม่ซาบซึ้งในความเมตตาของเสด็ตพ่อเท่านั้น แต่อาจจะรู้สึกขุ่นเคืองอีกด้วย เหตุใดพวกเราต้องมานั่งเสียแรงไป แต่ไม่คุ้มค่าด้วยเล่า”
ความคิดของฮ่องเต้สั่นคลอน “เจ้าจะบอกว่า…”
อันอ๋องถูมืออย่างเขินอาย “ลูกคิดว่าควรทำตามความปรารถนาของเขา เขาอยากลงใต้ก็ปล่อยเขาไป หากสำเร็จความปวดพร
