็เล่าไปให้หมดเลยก็แล้วกัน
“…ทุกครั้งที่ไปว่าราชการ ข้ารู้สึกทรมานหลังจากผ่านไปหนึ่งวันแล้วได้กลับมาถึงค่อยมีความสุข”
อันอ๋องเฟยครุ่นคิด “ไม่แปลกใจเลยที่ช่วงนี้ท่านอ๋องถึงดูเป็นเด็กดีไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่น”
“เดี๋ยว…ข้าไปเที่ยวเล่นตอนไหนกัน”
อันอ๋องเฟยหรี่ตา “ก่อนหน้านี้ท่านไปดื่มสุราเคล้านารีกับนักเต้นระบำบนเรือสำราญอยู่เลย ผู้ที่ทำเรื่องน่าอายเป็นผู้ใดกันเล่า เรื่องนั้นอันตรายมากนับว่าโชคยังดีที่อีกฝ่าย ยไม่ได้ตั้งใจจะสังหาร ทำเพียงแค่ทุบท่านให้สลบแล้วจากไปไม่อย่างนั้นตอนนี้ท่านอ๋องคงไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน!”
อันอ๋องย่นคอ “ผ่านมาตั้งครึ่งปีแล้ว เหตุใดท่านยังจำได้…”
“เพราะมันน่าอายเกินไปมิใช่หรือเพคะ ชินอ๋องผู้สง่างามประสบกับความสูญหายครั้งใหญ่เช่นนี้ แม้แต่หน้ายังไม่กล้าโผล่ออกไปต้องโทษที่ท่านประพฤติตนไม่ดี!”
“ท่านบอกจะบรรเทาอารมณ์ไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงดุข้าแทนล่ะ”
“สมควรแล้วเพคะ!” อันอ๋องเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดหัวข้อก่อนหน้านี้ต่อ “หม่อมฉันจะบอกว่าครึ่งปีนี้ท่านอ๋องเหมือนเปลี่ยนไปเป็นอีกคน จู่ๆ ก็มีความสามารถขึ้นมาที่แท้ท่าน ก็โกงนี่เอง ช่างเถอะๆ ท่านอ๋องรู้ดีว่าตนเองทำได้แค่ไหน อันที่จ
