บกมือไล่สาวใช้ให้ถอยออกไปจากนั้นก็นั่งลงข้างกายเขา
“ท่านอ๋องมีเรื่องอะไรหรือเพคะ”
อันอ๋องพูดเสียงอู้อี้ “ไม่มีอะไร”
“ท่านต้องมีอะไรอย่างแน่นอน” อันอ๋องเฟยเลิกคิ้วขึ้น “ทำไมหรือตอนนี้ท่านอ๋องมีความสามารถแล้ว หม่อมฉันไม่สามารถฟังความคิดของท่านได้อีกต่อไปแล้วอย่างนั้นหรือเพคะ”
“…”
อันอ๋องพูดเสียงเบาด้วยความลำบากใจ “เรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อน ข้าเกรงว่าจะอธิบายไม่ชัดเจน”
“หากท่านไม่พูดก็ไม่มีวันชัดเจน” อันอ๋องเฟยพูดเสียงอ่อนโยน “สามีภรรยาเป็นหนึ่งเดียวกัน ผู้ใดจะไปรู้สถานการณ์ของท่านอ๋องในตอนนี้ได้ดีกว่าหม่อมฉันเล่า ถึงแม้ว่าหม่อมฉันจะไม่มีค ความคิดดีๆ แต่ก็สามารถทำให้ท่านสบายใจได้จริงหรือไม่เพคะ”
อันอ๋องคิดตามก็เห็นว่าจริงอย่างที่นางพูดมันก็อึดอัดจริงๆ ที่จะเก็บมันไว้จึงถามนางว่า “หวางเฟยคิดว่าข้าจะ…ดำรงตำแหน่งนั้นได้ดีจริงๆ หรือไม่”
อันอ๋องเฟยถามด้วยความสงสัย “เหตุใดท่านอ๋องถึงพูดเช่นนี้วันนี้ท่านทำได้ดีไม่ใช่หรือ”
มาถึงจุดนี้แล้วอันอ๋องก็ไม่คิดปิดบังนาง “อันที่จริงเป็นอาเหยี่ยนที่ให้คำแนะนำแก่ข้าถึงได้ข้ามผ่านมันไปได้ ฎีกาเหล่านั้นทุกครั้งที่ข้าอ่านมันก็สับสนแล้ว…”
เขาคิดว่าได้พูดออกไปทั้งทีก
