เมื่อหมิงเวยตื่นขึ้นก็พบว่าร่างกายของตนเองสั่นคลอน ความรู้สึกนี้ไม่คุ้นเคย นางน่าจะอยู่บนเรือ
ไม่นานก็มีคนผลักประตูเข้ามา “โอ้ ตื่นเร็วดีนี่ ท่านนี่ดวงแข็งจริงๆ บาดเจ็บเช่นนี้ แต่ยังฟื้นฟูตัวเองได้”
น้ำเสียงประชดประชันนี้แค่ได้ยินก็รู้ว่าเป็นเวินซิ่วอี๋ หมิงเวยเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าเป็นนาง เวินซิ่วอี๋เปลี่ยนเสื้อผ้า นางสวมผ้าหยาบ และมีผ้าสีน้ำเงินพันรอบศีรษะ แขนเ เสื้อม้วนถึงข้อศอกเหมือนสตรีชาวประมง
สถานที่ที่พวกนางอยู่น่าจะเป็นห้องเก็บของ แสงที่มืดสลัว มีกลิ่นคาว และเหม็นอับเล็กน้อย เป็นสภาพแวดล้อมที่ไม่ดีเลยจริงๆ
การใช้วิธีนี้เพื่อหลบหนี เวินซิ่วอี๋ผู้นี้น่าสนใจทีเดียว หมิงเวยยิ้ม แต่ผลที่ได้คืออาการบาดเจ็บภายในที่รู้สึกปวดหนึบ
“ท่านยังหัวเราะได้อีกหรือ” เวินซิ่วอี๋เดินเข้าไปหา และหลุบสายตามองนาง
“รู้หรือไม่ว่าชีวิตของท่านอยู่ในมือของข้าแล้ว แค่ข้าต้องการตอนนี้ท่านก็กลายเป็นศพได้”
“แล้วเหตุใดท่านไม่ทำล่ะ” หมิงเวยพูดเสียงแหบเล็กน้อย “คุณหนูเวินไม่ใช่ว่าทนไม่ได้หรือ”
“ทนไม่ได้อะไร ท่าน...” เวินซิ่วอี๋โกรธเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขยับไม่ได้นางจึงใช้นิ้วชี้ลงกดไปที่จุดเลือดลมบนร่างกาย
