หรือ!”
หมิงเวยคลายปากแล้วพูดขอโทษด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกผิด “ขอโทษด้วย มือข้าไม่มีแรง บีบท่านคงไม่เจ็บเลยต้องใช้วิธีนี้เจ้าค่ะ”
จี้เสียวอู่ พักสักครู่จนอาการมึนหัวดีขึ้น
เขาถาม “ข้าอยู่ที่ใดกัน เหตุใดถึงได้กลิ่นเหม็นเพียงนี้!”
“พวกเราถูกลักพาตัว” หมิงเวยพูด “โชคไม่ดีไม่ทันรอคนมาช่วยเหลือก็มีดาวมารโผล่มา”
นางอธิบายเรื่องราวให้เขาฟังคร่าวๆ จี้เสียวอู่อ้าปากค้าง “ที่แท้เป็นความผิดของเจ้าอีกแล้ว เหตุใดเจ้าถึงก่อเรื่องได้เช่นนี้แค่ออกมาดูโคมไฟก็เกิดเรื่องได้!”
หมิงเวยยิ้ม “ผู้ใดใช้ให้ข้าดึงดูดความสนใจของผู้คนได้เช่นนี้กันเล่า ผู้คนต้องการทำให้ข้าเดือดร้อนข้าไม่มีทางเลือกนี่!”
“พุ้ย!” จี้เสียวอู่ถ่มน้ำลายใส่นาง ช่างหน้าหนาจริงๆ
“แล้วตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไร พวกเขาต้องการพาเราไปที่แคว้นฉู่หรือ”
“คงเป็นเช่นนั้น” หมิงเวยพูด “ออกเดินทางจากแม่น้ำหยุนจิงไปทางตะวันออกแล้วค่อยลงใต้ไปจนถึงท่าเรือ จากนั้นค่อยออกสู่ทะเลถึงสามารถไปแคว้นฉู่ได้”
“พวกเราหนีได้หรือไม่”
หมิงเวยถามเขา “พี่ห้าว่ายน้ำเป็นหรือ”
จี้เสียวอู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ช่างมันเถอะ…”
ถึงแม้จะว่ายน้ำเป็น แต่ในช่วงฤดูหนาวนี้เขาไม่สามารถว่ายน้ำกลับเข้าฝั่งทั้งที่ร่
