ังวล!” หยางชูเกาหัวด้วยความหงุดหงิด
“พวกนางสองคนไม่ใช่สตรีอ่อนแอ หากอยู่ด้วยกันจริงๆ หายไปนานไม่พบร่องรอยเช่นนี้หมายความว่าต้องพบเจอศัตรูที่ยากจะรับมือ ขนาดพวกนางยังรับมือไม่ได้ อีกฝ่ายคงไม่เพียงแต่แข็งแกร ร่ง แต่ยังเตรียมพร้อมมากด้วย”
“ท่านอ๋อง!”
หยางชูพูด “กลับไปค้นรังตระกูลเวิน!”
เสี่ยวถงพูดเสียงเบา “ท่านไม่ได้ตรวจสอบแล้วหรือว่าเวินซิ่วอี๋ผู้นั้นไม่ใช่คุณหนูจากตระกูลเวิน”
“เช่นนั้นก็เป็นคนที่ตระกูลเวินหามา!” หยางชูเต็มไปด้วยความโกรธ และไม่มีที่ระบาย
“…ตระกูลเวินก็ลำบากพอแล้ว พอฮุ่ยเฟย และองค์ชายรองสิ้นพระชนม์ พวกเขาก็ถูกบุกค้น และยึดทรัพย์ ต่อให้ท่านจะไปบุกค้นก็ไม่มีอะไรให้ค้นแล้วเจ้าค่ะ”
หยางชูโกรธมากจนถีบกำแพง “อย่างไรก็ต้องค้นทั้งหมด!”
