ว่านล่ะ”
“ไม่เห็นเลยขอรับ” อาสวนกล่าวต่อ “บางทีอาจหลงทางอยู่ในวัด”
หยางชูแค่นหัวเราะ “อาหว่านไม่ใช่คนมีปัญหาเรื่องจำทิศทางต้องเป็น…”
จู่ๆ รอยยิ้มของเขาก็หายไปเขาถามขึ้นว่า “หมิงเวยล่ะ”
ทั้งอาสวน และเสี่ยวถงมีสีหน้างุนงง “พวกเจ้าไม่เห็นนางหรือ” ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน หยางชูยืนขึ้นในทันที
“ท่านอ๋อง!” เสี่ยวถงรีบดึงเขากลับมา “รอบ่าวพันเสร็จก่อนเจ้าค่ะ!”
นางรู้ดีว่าท่านอ๋องของตนเป็นคนอย่างไรจึงรีบพันแผลให้อย่างรวดเร็ว
“แล้วพวกเจ้ามาช่วยได้อย่างไร” เขาถามอาสวนแล้วเดินออกไป
“ข้าน้อยเห็นพลุไฟที่แม่นางหมิงมักใช้เพื่อส่งข้อความ”
“แล้วเจ้าไม่เห็นนางหรือ”
“ไม่เห็นขอรับ”
“อาหว่านบอกจะมาช่วยก็ไม่เห็นงั้นหรือ”
“ไม่เห็นขอรับ!”
หยางชูสบถแล้วตะโกนออกไปว่า “แล้วรออะไรอยู่ รีบไปค้นหาเร็วเข้า!”
อาสวนได้สติทันที “ขอรับ!”
หยางชูเดินไปรอบๆ อย่างกระวนกระวาย เขาเดินไปตามทางออกจากวัดแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าหมิงเวยเป็นพวกหลงทิศ ไม่มีทางเดินไปถูกทางแน่ดังนั้นเขาจึงหันกลับมาที่กำแพงอีกครั้ง
เสี่ยวถงเดินตามเขา “ท่านอ๋อง อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ! พี่อาหว่านเองก็อยู่ด้วย พวกนางต้องไม่เป็นอะไร”
“เพราะอาหว่านอยู่ด้วยข้าถึงเป็นก
