ดี๋ยวก่อน!”
“อะไรอีก” ฉือชิ่งหมดความมั่นใจในตัวนางคิดว่าถ้านางทำพลาดอีกครั้ง เขาจะตีนางจนสลบ และพากลับแคว้นฉู่ แต่ครั้งนี้เวินซิ่วอี๋ไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวาย
“ข้ารู้สึกได้” นางพูดเสียงเบา “วิญญาณของนางกินพิษกู่ของข้าไปจำนวนมาก บนตัวของนางจึงมีกลิ่นอายของข้า”
เวินซิ่วอี๋หันกลับมาช้าๆ นางก้มตัวลง และยกกิ่งไม้ที่หนาทึบขึ้น “นางอยู่ที่นี่! ”
……………
เวินซิ่วอี๋หนีไปได้พระในวัดฉางเซิงเมื่อไม่ได้รับคำสั่งใดๆ ก็เสียเปรียบในไม่ช้า
ทันทีหลังจากนั้นเกาฮ่วนก็มาถึงพร้อมกับเจ้าหน้าที่ และล้อมรอบพวกเขา
เมื่อควบคุมสถานการณ์ได้แล้วหยางชูก็ถอนตัวออกมา เขาเอามือกดบาดแผลที่แขน “สตรีผู้นั้นโหดเหี้ยมจริงๆ ลูกศรผลัดกันพุ่งเข้าใส่มือของข้าแทบพัง”
เมื่อเห็นว่ามือของเขาเต็มไปด้วยเลือดอาสวนจึงพูดว่า “ท่านอ๋องไปพันแผลก่อนเถอะขอรับ”
หยางชูพยักหน้าเห็นด้วย
ไม่นานเสี่ยวถงก็เข้ามาทำความสะอาดบาดแผลของเขาพลางบ่นว่า “ท่านอ๋องนี่จริงๆ เลยนะเจ้าคะ ไปที่ไหนก็เกิดเรื่องโชคดีที่พี่อาหว่านสังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันไม่อย่างนั้นคงเสียม มากกว่ามือข้างเดียวเป็นแน่”
“แค่แผลเล็กน้อยเท่านั้น” หยางชูเอื้อมมือไปดื่มชา และถามพวกเขา “จริงสิ อาห
