ห้าปีแล้ว…ตั้งแต่อาจารย์จากไป นางวิ่งเต้นทำตามความปรารถนาสุดท้ายของอาจารย์ แต่ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ นางจึงเดินทางไปที่เขาหมางซานเพื่อค้นหาโอกาสสุดท้าย อาศัยวิชาสวรรค์ย้อนเวลากลับมาสู่ยุคสมัยนี้เพื่อทำความรู้จักกับคนเหล่านี้ทำเรื่องเหล่านี้
ซึ่งเป็นเวลาห้าปีเต็ม บางครั้งก็มองย้อนกลับไปความทรงจำเหล่านั้นก็ดูเหมือนจะห่างกันไปชั่วชีวิต
บางครั้งนางรู้สึกว่าตนเองจำไม่ได้ว่าอาจารย์หน้าตาเป็นอย่างไร แต่เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้น ความทรงจำทั้งหมดของนางก็กลับมา
“ท่านอาจารย์…” นางพึมพำทั้งน้ำตานองหน้า นางเดินโซซัดโซเซไปที่เนินเขาโดยไม่สนใจก้อนหินรกๆ ใต้ฝ่าเท้าของตน
นางมีอะไรมากมายที่จะพูดกับเขา อยากถามเขาว่าเหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่ เขากลับมาในยุคนี้เหมือนกับนางหรือไม่ อยากบอกเขาว่าห้าปีที่แล้วนางทำอะไรมาบ้าง และให้เขารู้ว่านางคิดถึงเขาแค่ไหน...
“ท่านอาจารย์!”
ในที่สุดนางก็คว้าแขนเสื้อของเขาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความชื่นชม และเคารพเช่นเดียวกับตอนที่ตนยังเป็นเด็ก ท่านอาจารย์จริงๆ ใช่หรือไม่
นางไม่ได้จำผิดใช่หรือไม่ แต่แล้วเสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวของจี้เสียวอู่ก็ดังขึ้นข้างหู “น้องหญิง อย่า!”
……………
