นซิ่วอี๋พูดอย่างเย็นชา “ลองดูก็รู้แล้ว”
สิ้นเสียงก็มีลมแรง และเสียงอาวุธแหลมคมที่ทะลุผ่านอากาศดังขึ้น
วางธนู!
หยางชูถอดเสื้อคลุมออกแล้วเหวี่ยงแรงๆ ปัดลูกธนูทั้งหมดให้ตกลง
“ข้าจะดูว่าท่านจะป้องกันมันได้กี่ครั้ง!”
หลังจากที่เวินซิ่วอี๋พูดจบลูกธนูชุดใหม่ก็ถูกยิงออกมา หยางชูตั้งสมาธิอย่างเต็มที่ และผลักหมิงเวยไปอยู่ข้างหลังเขา หลังจากจัดการกับลูกธนูชุดที่สองแล้ว เมื่อรู้ว่ามันมาจากไหนเขาก็กวาดออกไปอย่างรวดเร็ว และซัดด้วยฝ่ามือ
“เคล้ง!” มีบางสิ่งพังทลายด้วยลมฝ่ามือของเขา
เสียงหัวเราะของเวินซิ่วอี๋ดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่ง “คิดจะจับข้าหรือเกรงว่าเยวี่ยอ๋องจะไม่มีความสามารถเพียงนั้น”
แต่กลับได้ยินหมิงเวยหัวเราะเบาๆ “ท่านพอใจมากหรือ”
เวินซิ่วอี๋พูด “คุณหนูหมิงไม่ยอมแพ้หรือ เช่นนั้นมาช่วยเยวี่ยอ๋องให้พ้นจากสถานการณ์นี้ดีหรือไม่!”
“ไม่ต้องห่วง” หมิงเวยพูด “อีกสักครู่ข้ามีบางอย่างจะเล่นกับท่าน”
น้ำเสียงของนางทำเอาเวินซิ่วอี๋ขนลุก แต่เมื่อคิดทบทวนอีกทีนางก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
ครั้งก่อนเป็นเพราะขาดข้อมูลนางไม่รู้ว่าหมิงเวยเข้าใจวิชาพิษกู่ถึงได้ถูกอีกฝ่ายโต้กลับ แต่ครั้งนี้นางเตรียมตัวมาอย่างดี
