“คุณหนูหมิง เหตุใดท่านไม่พูดอะไรเลยล่ะ” เวินซิ่วอี๋ถามด้วยรอยยิ้ม
เสียงของหมิงเวยดังขึ้น “โอ้ ข้ากำลังคำนวณจำนวนกับดักที่ท่านวางในวัดนี้”
“งั้นหรือ มีเท่าไรล่ะ”
หมิงเวยยังคงยิ้ม “เหตุใดข้าต้องตอบด้วย หากตอบผิดท่านก็หัวเราะเยาะข้า หากตอบถูก ท่านก็ไม่ยอมรับ ใช่หรือไม่”
“ใช่!” เวินซิ่วอี๋ยอมรับโดยง่าย “ดังนั้นปริศนาข้อสุดท้ายนี้คุณหนูหมิงถูกลิขิตให้ตอบไม่ได้”
“แล้วอย่างไร” หมิงเวยไม่สนใจ “จับตัวคนตั้งคำถามได้ไม่ได้เป็นการแก้ปัญหาที่ต้นตอหรือ”
หลังจากพูดเช่นนี้ห้องโถงก็เงียบลง เกิดการเคลื่อนไหวเงียบๆ ในความมืด
หมิงเวยจับขลุ่ยข้างเอวหยางชูไม่ได้พกอาวุธมาจึงใช้หมัดต่อสู้แทน
การต่อสู้ปะทุขึ้นในทันที มีเสียงดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด และมีบางอย่างเข้ามาใกล้พวกเขาอย่างรวดเร็ว
“วู…” เสียงของขลุ่ยเซียวก่อตัวเป็นคลื่นเสียง และวาดออกไป
ในเวลาเดียวกันงูขาวก็พุ่งออกมาจากแขนเสื้อของหมิงเวยมีแสงจางๆ สะท้อนอยู่ในความมืด ดวงตาของหยางชูเป็นประกายเขาเดินตามหลังมันแล้วเข้าโจมตี
……………
หลังจากที่อาหว่านวางโคมลอยนางก็ไปหาเสี่ยวถง เสี่ยวถงคุยเจื้อยแจ้วกับนาง แต่นางดูไม่ค่อยสนใจ
เสี่ยวถงสัมผัสได้จึงถามนาง “พี่อาหว่าน ท่า
