จงใจสร้างปริศนาที่ไม่มีคำตอบหรือไม่ เพราะไม่ต้องการให้พวกเราได้พบเจ้าอาวาสฝ่าหมิง”
พระผู้ดูแลโคมไฟยิ้มแย้มในตอนแรก แต่เมื่อผู้คนส่งเสียงกันมากขึ้นเรื่อยๆ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกลำบากใจ
“โยม…”
“เป็นชื่อเจี่ยว” จู่ๆ ก็มีเสียงหวานใสดังขึ้น พระผู้ดูแลโคมไฟมองต้นเสียงด้วยความประหลาดใจ
ฝูงชนเปิดทางให้บุรุษรูปงาม ‘ชั้นเลิศ’ เดินออกมาก่อนเขายื่นมือออกมากั้น เปิดทางให้สตรีที่อยู่ข้างหลังเขา
ภายใต้แสงไฟแม่นางผู้นั้นพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และสงบ “ในบันทึกภูมิศาสตร์มีเมฆ ทะเลฝั่งตะวันออกมีสัตว์ร้าย ใบหน้ามนุษย์ ร่างกายเป็นหมู มีเกล็ด มีเสียงเหมือนสุนัขที่เรียกว่าชื อเจี่ยว ในคัมภีร์หนานฉุ่ยกล่าวถึงอีกว่ามันเจ้าเล่ห์ดุร้าย และกินคนได้ ดังนั้นสัตว์กินคนในทะเลจีนตะวันออกจึงถูกเรียกว่าชื่อเจี่ยว”
ผู้ชมตกตะลึงครู่หนึ่ง และบัณฑิตผู้ตั้งคำถามนึกชื่อหนังสือในหัวของเขา แต่ก็ไม่พบหนังสือสองเล่มนี้ เขาคิดว่าตนเองมีความรู้กว้างขวาง แม้ว่าจะไม่เคยอ่านแต่ก็น่าจะได้ยินมาบ้ างเขาถามออกไปว่า “นั่นคือหนังสืออะไรกัน เหตุใดข้าถึงไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“บันทึกภูมิศาสตร์เป็นบันทึกการเดินทางสมัยโบราณ ส่วนคัมภีร์หนานฉุ่ยเป็นหนังสือคานอวี๋
