นำคู่รักให้มาพบกัน”
“ไป พวกเรารีบไปกันเถอะ” ซูถูมองขึ้นไปที่วัด
“ผูกโชคชะตา…” เขาพึมพำจากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่นั่นโดยไม่รู้ตัว
……………
หมิงเวย และหยางชูเดินฝ่าปริศนาไปตลอดทาง ลานทั้งเก้าแห่ง แต่ละแห่งมีปริศนาโคมไฟเก้าอัน
ในตอนแรกก็เป็นปริศนาปกติคนที่เรียนหนังสือมาไม่กี่ปีก็สามารถตอบได้
แต่ยิ่งผ่านไปปริศนายิ่งลึกขึ้นคนที่ผ่านด่านค่อยๆ ลดน้อยลง
เมื่อมาถึงลานที่ห้าปริศนาที่ออกมานั้นช่างเหลือเชื่อ ผู้คนที่มีพรสวรรค์มากมายที่ชำนาญในบทกวีต่างนิ่งงันเช่นกัน
“ในทะเลจีนตะวันออกมีสัตว์ร้ายที่กินคนได้เป็นสัตว์ชนิดใด” บัณฑิตที่หยิบปริศนานี้ขึ้นมาอ่านออกเสียงแล้วจ้องไปที่พระผู้เฝ้าโคมไฟ “นี่มันคำถามอะไรกัน ท่านคงไม่ได้ตั้งใจจะ ะทำให้คนอื่นลำบากหรอกนะ”
ตามกฎแล้วเมื่อทุกคนจับปริศนาขึ้นมาตนเองทำได้แค่เดา แต่ไม่สามารถพูดออกมาได้ แต่เพราะคนที่มาถึงด่านนี้มีจำนวนมากเกินไป ผู้คนอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่ามีคำตอบสำหรับปริศนานี้หร รือไม่ซึ่งพระผู้เฝ้าโคมไปก็อ่านความคิดของอีกฝ่ายออก
“โยม ปริศนานี้มีคำตอบจริงๆ” พระผู้เฝ้าโคมตอบ
“เช่นนั้นท่านตอบมาหนึ่งอย่าง!” บรรดาผู้ถูกดูหมิ่นก็ตะโกนว่า “ผู้ใดจะไปรู้ล่ะว่าพวกท่าน
