ชอบก็ไม่เป็นไร ข้ามีน้องชายเขาสามารถมีได้อีกหลายคน”
อาหว่านอึ้งไปครู่หนึ่ง และพบว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นดูแตกต่างไปจากที่ตนคิดเอาไว้ นางนึกถึงคำพูดของซูถูซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจับอะไรบางอย่างได้
“ท่าน ท่านขอข้าแต่งงานหรือ”
ซูถูพยักหน้า “แน่นอน”
“…”
เมื่อเห็นอาหว่านนิ่งเงียบเขาจึงถามอย่างระมัดระวัง “ไม่ได้หรือ ข้ารู้ว่ามันกะทันหันเกินไป แต่…ข้าต้องรีบกลับไป ไม่รู้ว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้พบท่านอีกหรือไม่ ถ้าไม่พูดออกไปอาจกลายเป็นความเสียใจไปตลอดชีวิต”
อาหว่านอยากปฏิเสธ แน่นอนว่านางไม่สามารถไปได้จะไปได้อย่างไร นางไม่สามารถทิ้งท่านอ๋อง ไม่สามารถทิ้งอาสวนแล้วก็ไม่สามารถทิ้งเสี่ยวถงได้ พวกเขาอยู่ด้วยกันเหมือนครอบครัวแล้วนางจะทิ้งพวกเขา และตามบุรุษคนหนึ่งไปได้อย่างไร
แต่นางอ้าปากพูดไม่ออก
ซูถูยิ้ม ความประหม่าของเขาคลายลงเล็กน้อยเขาพูดว่า “แม่นางไม่ต้องรีบให้คำตอบก็ได้ ท่านกลับไปคิดดูการจากบ้านไกลเมืองเป็นเรื่องที่ต้องคิดให้รอบคอบ”
อาหว่านไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง แต่นางกลับไปทั้งอย่างนี้จริงๆ
ในช่วงปีใหม่นางอยู่กับความสับสนงุนงงมาหลายวันแล้ว อยู่มาวันหนึ่งในตอนที่นางกำลังออกจากจวนก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งรออ
