ยู่ตรงหัวมุมถนนจวนอ๋อง เขามอบจดหมายให้นางแล้ววิ่งหนีไป
บนกระดาษเขียนคำอยู่หกคำ ในคืนเทศกาลโคมไฟ สะพานหมิงเยวี่ย
อาหว่านเดาได้ว่าผู้ใดเป็นคนนัดนาง นางถูกนัดหมายโดยไม่รู้ตัว
แน่นอนว่านางต้องปฏิเสธ นางคิดว่าการไปพบครั้งนี้เพื่อบอกปฏิเสธด้วยตนเอง และขอให้เขาตัดใจ แต่พอยืนอยู่ที่นี่นางก็เปลี่ยนใจ
บางทีนางอาจไม่ต้องไปที่นัดหมาย หากเขาไม่พบคนที่รอก็ต้องกลับบ้านเกิดไปเอง
เหตุใดต้องปฏิเสธต่อหน้าให้เกิดความกระอักกระอ่วนใจกันด้วย อาหว่านตัดสินใจอย่างรวดเร็ว และหันหลังเดินจากไป
เทศกาลโคมไฟนี้ทั่วทั้งเมืองหยุนจิง และห่างออกไปหลายสิบลี้ในเขตชานเมืองของเมืองหลวงมีการจุดไฟสว่างไสว ลอยโคมให้ลอยไปตามน้ำพัดพาคำอธิษฐานของผู้คน
อาหว่านซื้อโคมสองสามอันที่แผงขายโดยแต่ละโคมมีความปรารถนาของนางเขียนเอาไว้
หนึ่ง ขอให้ท่านอ๋องสมปรารถนาในทุกๆ เรื่องอยู่กันจนแก่จนเฒ่า
สอง ขอให้ญาติพี่น้องอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน และไม่มีวันพรากจากกันไปตลอดชีวิต
สาม…ขอให้คุณชายซูเดินทางอย่างราบรื่น และชีวิตนี้ไม่จำเป็นต้องพบกันอีก
………………
