วันฉางเชิงมีลอยโคมเจ้าจะไปหรือไม่”
“พี่ห้าจะนัดหมายข้าหรือเจ้าคะ” หมิงเวยพยักหน้า “จันทร์เฉิดฉายเหนือกิ่งหลิว คนรักนัดพลอดรักกันยามสนธยา หวานซึ้งยิ่งนัก!”
“เจ้านี่มัน…” จี้เสียวอู่กลอกตา “ข้าเคยรับปากจูเอ๋อร์ไว้ว่าจะพานางไปลอยโคมเลยถามเจ้าเฉยๆ”
“อ้อ!”
“…น้ำเสียงเสียดายของเจ้าหมายความว่าอย่างไร”
หมิงเวยพูด “พี่ห้าคืออดีตคู่หมั้นของข้า”
“แล้วอย่างไร”
“สัญญาหมั้นหมายท่านเป็นคนยกเลิกเอง”
“ใช่!”
“ข้าถูกอดีตคู่หมั้นทอดทิ้งช่างน่าน้อยใจยิ่งนัก! หากหลังจากที่พี่ห้าถอนหมั้นท่านยังจำได้ไม่เคยลืม คิดเรื่องนี้ทั้งวันทั้งคืน และเสียใจอย่างสุดซึ้ง ข้าจะมีความสุขมากอย่างแน่น นอน”
“เหอะ!” จี้เสียวอู่พ่ายแพ้ต่อความหน้าหนาของนาง
หมิงเวยหัวเราะ ผ่านไปสักพักจี้เสียวอู่ถามนางว่า “ตกลงจะไปหรือไม่”
หมิงเวยตอบ “แน่นอนว่าไปเจ้าค่ะ”
จี้เสียวอู่พอใจ และหลังจากกินถั่วไปได้ครู่หนึ่งเขาก็นึกปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้
“คนผู้นั้นล่ะ เขาไม่ได้นัดพบเจ้าหรือ”
หมิงเวยพูด “พี่ห้าฉลาดจริงๆ เขาไปด้วย”
อารมณ์ของจี้เสียวอู่ที่เพิ่งดีขึ้นกลับตกลงอีกครั้งเขาหน้าตึง “ถ้านัดกันแล้วจะมาด้วยทำไมกัน”
หมิงเวยยิ้ม “ท่านจะออกไป ข้าเองก็จะออกไปประจวบเหมาะ
