ไม่สามารถเลี่ยงที่จะไม่พบหยางชูได้
อันอ๋องคิดว่ามันลำบากที่จะปีนกำแพงจึงเปิดสวนหลังจวนของทั้งสอง เมื่อเขาไปถึงก็เห็นอันอ๋องกำลังเล่นอยู่กับหยางชู เมื่อหลิวกงกงส่งข้อความเสร็จอันอ๋องก็รีบไปทำธุระทิ้ง ให้เขาอยู่ในจวนเยวี่ยอ๋อง
หยางชูหัวเราะ “อากาศหนาวเช่นนี้ หลิวกงกงดื่มสักหน่อยแล้วค่อยกลับไปดีหรือไม่”
หลิวกงกงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ขอบพระทัยเยวี่ยอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
หยางชูกวาดตามอง เสี่ยวถงเข้าใจจึงถอยออกไป
“กงกงมาที่นี่เพื่อพบเปิ่นหวางหรือ”
หลิวกงกงพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องให้บ่าวจับตาดูคนแซ่หงเป็นพิเศษ แต่บ่าวทำงานที่ได้รับมอบหมายไม่สำเร็จขอรับ”
“ว่าอย่างไรบ้าง”
“เขาฆ่าตัวตายขอรับ”
หยางชูตกใจ “ฆ่าตัวตายในคุกได้นี่ไม่ธรรมดาเลยนะ!”
หลิวกงกงพูดว่า “เขาเด็ดขาดมากพวกเรายึดอาวุธมีคมไว้หมดแล้ว แต่เขาลับเล็บตน และเจาะคอของตัวเอง”
“ตัวตนของเขามีปัญหาจริงๆ” หยางชูพูด
หลิวกงกงถาม “ท่านอ๋องสงสัยว่าเขาเป็นผู้ใดหรือขอรับ”
หยางชูพูด “คนจากแคว้นฉู่”
หลิวกงกง “แคว้นฉู่หรือขอรับ”
“อืม” หยางชูเหลือบมองเขา “พวกเราสงบสุขมาหลายปีแล้วจนลืมไปว่าพวกเรายังมีแคว้นศัตรูอยู่ทางใต้!”
หลิวกงกงรู้สึกละอายใจ “ขอรับ บ
