้งหมด! กงกง ท่านช่วยไปบอกเสด็จพ่อว่าข้าหลงผิดไปชั่วขณะ…”
เขาร้องไห้เสียงดังน้ำมูกน้ำตาไหลออกมาไม่มีบุคลิกของผู้ที่เป็นถึงองค์ชายอีกต่อไป น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดเห็นใจเขา
“ได้โปรดท่านช่วยไปบอกเสด็จพ่อให้ไปตรวจสอบอาจารย์หงที เป็นเขาจริงๆ…”
หลิวกงกงปล่อยให้เขาจับชายเสื้อแล้วพูดเบาๆ ว่า “ท่านหงฆ่าตัวตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายรองเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงหลิวกงกงฉวยโอกาสถอยตัวออกห่างจากคุก จากนั้นผู้คุมคนหนึ่งก็ก้าวไปข้างหน้า และจับตัวองค์ชายรอง
“ไม่…”
ท่ามกลางเสียงร้องจากนั้นผู้คุมคนหนึ่งก็ก้าวไปข้างหน้าสุราพิษก็ถูกกรอกลงไป หลิวกงกงรออยู่ข้างนอกครู่หนึ่งฟังเสียงกรีดร้องอันบ้าคลั่งของเขาแล้วค่อยๆ เงียบลง
“กงกง สิ้นใจแล้วขอรับ”
หลิวกงกงถอนหายใจ “อย่างไรท่านก็เป็นองค์ชายดังนั้นจงให้เกียรติเขาด้วย”
“ขอรับ” หลิวกงกงออกจากคุก และกลับไปรายงาน
ฮ่องเต้เสียคนในครอบครัวไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าจึงได้แต่โบกมือให้เขาออกไป
เขานอนลงครู่หนึ่งหันหน้ามองห้องบรรทมที่ว่างเปล่า จู่ๆ ก็พูดเสียงกระซิบขึ้นว่า “ข้าได้เดินบนเส้นทางสายนี้แล้ว! เสด็จพ่อ”
……………
หลิวกงกงเปลี่ยนเสื้อผ้า และออกไปทำธุระนอกวัง เมื่อไปถึงจวนอันอ๋อง
