ือบชนกับม้าเข้า
พอเงยหน้าขึ้น นั่นหยางชูใช่หรือไม่ ทักษะการขี่ม้าของหยางชูนั้นดีเขาดึงบังเหียนเพื่อหันหัวม้าได้ทันเวลา แต่ถนนที่กว้างเช่นนี้ก็ไม่สามารถระงับการปะทะกันได้ทำให้เขาตกลงจากหลังม้า
หยางชูลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีโกรธจัด และเดินมาหาเขาอย่างโกรธเคือง “ท่านเหม่ออะไร โชคดีที่เป็นข้าไม่อย่างนั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับท่าน!”
ก่อนที่สติของอันอ๋องจะกลับมาเขาเห็นใบหน้าอีกฝ่ายก็ร้องอาออกมา
“อาอะไร” หยางชูยิ่งโกรธมากขึ้น “ท่าทางเหมือนไก่อ่อนอย่างท่าน ควรหวงแหนชีวิตของตนเองให้ดีไม่ดีกว่าหรือ ข้าโชคร้ายจริงๆ ทั้งๆ ที่วันนี้ควรจะมีความสุขแท้ๆ!”
หยางชูปล่อยคอเสื้อของเขาแล้วพึมพำหาของของตนเองที่ตกไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดอารมณ์สับสนของอันอ๋องถึงได้สงบลง
นี่เขาสับสนอะไรอยู่เสด็จพ่อพูดเช่นนั้นไม่ใช่เพราะว่ากลัวเด็กคนนี้แย่งตำแหน่งไปหรือไร อย่างไรเสียตนก็ไม่ได้อยากได้ตำแหน่งนั้นอยู่แล้ว เหตุใดต้องกังวลเรื่องนี้ด้วย นอกจากนี้ไม่ว่าก่อนหน้านี้สถานะของเขาจะตกต่ำ หรือตอนนี้จะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทัศนคติของเขาไม่เคยเปลี่ยนแล้วเหตุใดตนต้องมาสงสัยเขาด้วยเสด็จพ่อมีประสบการณ์ก็จริง แต่เขาก็มีวิจารณญาณของ
