ทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตรายหรือ”
ด้วยความที่ไม่เคยได้รับคำชมจากฮ่องเต้เพียงนี้อันอ๋องที่ได้รับความโปรดปรานจนน่าแปลกใจก็ตอบกลับอย่างจริงใจไปว่า “ในตอนนั้นท้องพระโรงถูกล้อมลูกเลยไม่ได้คิดมากเพียงนั้น”
ฮ่องเต้มองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา “คนข้างกายเจ้ามีน้อยเกินไป อีกสักพักเจิ้นจะเรียกทหารสองสามคนไปที่จวนของเจ้า หลังจากนี้ให้ติดตามเจ้าเท่านั้น”
“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ!” อันอ๋องทั้งตกใจทั้งยินดี แต่ก็ยังพูดอย่างละอายไปว่า “เสด็จพ่อ เรื่องนี้ลูกไม่ได้ทำอะไรเลยเป็นเพราะความดีความชอบของใต้เท้าเจี่ยง…”
ฮ่องเต้พูดตัดบทเขา “เจ้าวางใจเถอะ เจิ้นไม่ทำอะไรไม่ดีต่อขุนนางผู้ซื่อสัตย์หรอก เขามีจิตใจสูงส่งในอนาคตเจ้าต้องติดต่อกับเขามากขึ้น หากมีปัญหาอะไรก็ให้ถามเขา บางทีเขาอาจเป็น นกำลังให้เจ้าได้” อันอ๋องตอบรับ
ฮ่องเต้พูดชื่อขุนนางอีกสองสามคน “…คนพวกนี้ไม่เลว ถึงตำแหน่งพวกเขาไม่สูง แต่พวกเขามีความสามารถ เจ้ามีโอกาสก็ทำความรู้จักพวกเขาเอาไว้แล้วค่อยๆ เลื่อนตำแหน่งให้”
จากนั้นก็แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับขุนนางมีบางคนยอมติดต่อกับเขามากขึ้น บางคนไม่ยอมให้เขาพูดคุยด้วย ตำแหน่งขุนนางยิ่งพูดยิ่งสูงขึ้นสุดท้ายก็เป็นเรื่องราช
