กลายเป็นน้ำแข็งจำเป็นต้องพึ่งพวกเขาเพื่อผ่านพ้นฤดูหนาวไป
“เช่นนั้นหรือ ต้องขออภัยด้วยจริงๆ เจ้าค่ะ” อาหว่านคิดว่าตนสัมผัสได้ถึงความเศร้าจากอีกฝ่ายจึงกล่าวขอโทษ
“ไม่เป็นไร” แน่นอนว่าซูถูไม่คิดอธิบายเมื่อมองดูตะกร้าที่นางถืออยู่ก็ถามว่า
“แม่นางเล่า ออกมาทำอะไรหรือ”
อาหว่านยิ้ม “จู่ๆ ท่านอ๋องก็อยากทานน้ำแกงแกะ ข้าเลยออกมาซื้อ เฮ้อ…ผู้ใดยังเปิดร้านช่วงเทศกาลปีใหม่อยู่บ้าง ข้าต้องชักแม่น้ำทั้งห้าพวกเขาถึงยอมแบ่งจากหม้อมาให้สักชามเจ้าค่ะ”
“ลำบากแม่นางเลย” ซูถูพูดอย่างจริงใจ และเขายิ่งรู้สึกไม่พอใจเยวี่ยอ๋อง
“เป็นบ่าวรับใช้นี่ถือว่าเรื่องเล็กน้อยเจ้าค่ะ” อาหว่านพูดอย่างไม่ใส่ใจ
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดซูถูก็พูดว่า “ข้าคิดจะไปดูดอกไม้ไฟฝั่งนู้น ในเมื่อพวกเราบังเอิญเจอกันแม่นางไปดูด้วยกันดีหรือไม่”
อาหว่านตกลงทันที “ได้สิเจ้าคะ!”
นางคิดว่าในเทศกาลปีใหม่นี้ยังคิดใช้นางออกมาซื้อของเช่นนั้นก็ปล่อยให้เขาทนหิวไปก่อนละกัน!
อาหว่านจึงพกความแค้นเฝ้าดูดอกไม้ไฟอย่างมีความสุข ซูถูรู้สึกคับข้องใจ คิดจะพูดอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้พูดออกไปสักที อาหว่านเดินไปพลางพูดคุยกับเขาว่า “คุณชายซู หลังจากนี้ท่านจะอาศัยอ
