ยู่ในเมืองหลวงหรือไม่เจ้าคะ”
“คงไม่” ซูถูตอบ “ยังมีกิจการที่บ้านไม่ช้าก็เร็วก็ต้องกลับไป”
“อ้อ น่าเสียดายจริง! ข้าเห็นคุณชายมีความสามารถมาก หากอยู่ที่เมืองหลวง จะต้องสร้างอาชีพได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ!”
ซูถูหัวเราะ “น้องชายของข้าโตแล้ว ถึงเวลาที่ต้องกลับไปจัดงานแต่งงานให้เขาเสียที”
“แล้วคุณชายเล่าเจ้าคะ” อาหว่านถามด้วยรอยยิ้ม “ท่านเองก็ยังไม่แต่งงาน ใช่หรือไม่”
“…ใช่”
“ตามลำดับผู้อาวุโส ควรเป็นท่านที่ต้องแต่งก่อนไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
ผ่านไปนานกว่าซูถูจะตอบว่า “ข้ายังไม่เจอสตรีที่ถูกใจไม่รู้ว่าจะแต่งงานกับผู้ใด”
แววตาของอาหว่านดูจริงใจ “คุณชายที่มีความคิดเช่นนี้หายากจริงๆ มีบุรุษไม่มากนักที่แต่งงานเพราะชอบ แต่แต่งเพื่อสืบสกุล”
ซูถูเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อันที่จริงก่อนหน้านี้ข้าคิดจะแต่งงานกับสตรีผู้หนึ่ง ในใจก็ไม่ได้ชอบนางถึงเพียงนั้นเพียงแต่เห็นว่านางเก่งมากคงช่วยสนับสนุนครอบครัวข้าได้…”
“แล้วเหตุใดคุณชายไม่แต่งงานเล่าเจ้าคะ”
ซูถูยิ้มอย่างผิดหวัง “นางไม่ชอบข้า”
“อา!” อาหว่านยิ้มตามด้วยความรู้สึกยินดีปรีดากับความโชคร้ายของผู้อื่นเล็กน้อย “นางคงมีวิสัยทัศน์ที่สูงมากขนาดคนเช่นคุณชายซูยังไม่มองเลย”
ซูถูพูด
