“เพราะนางมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ตอนนั้นข้ายังไม่เข้าใจว่าชอบหรือไม่ชอบมันสำคัญตรงไหนกัน เห็นได้ชัดว่าข้าสามารถให้นางได้มากกว่านั้น แต่หลังจากนั้น…”
“หลังจากนั้นทำไมหรือเจ้าคะ”
“หลังจากนั้นข้าก็ได้พบแม่นางผู้หนึ่งในที่สุดข้าก็ได้เข้าใจความรู้สึกนั้น”
ซูถูมองดูดอกไม้ไฟที่บานสะพรั่ง ความงามในช่วงเวลานั้นช่างทำให้คนรู้สึกปลาบปลื้มยินดี
จู่ๆ เขาก็มีแรงกระตุ้น อาจเป็นแรงกระตุ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิตเท่านั้น
หากพลาดครั้งนี้ไปเมื่อกลับไปที่ทุ่งหญ้าเขาจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว
ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “แม่นางอาหว่าน! หาก...ข้าขอร้องท่าน ท่านยินดีจะไปกับข้าหรือไม่ ไปจากที่นี่ ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นบ่าวรับใช้ผู้อื่น ท่านสามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระ และมีความสุข และทำทุกอย่างที่ท่านต้องการได้”
“อะไรนะเจ้าคะ” อาหว่านอึ้งไป
……………
