อยู่จุดสูงสุด ดอย่างง่ายดาย
หากตอนนี้ไม่ประจบประแจงเขาแล้วต้องรอเมื่อไรล่ะ อย่างไรก็ตามอันอ๋องที่ได้รับการยกย่องสรรเสริญเวลานี้กำลังร้องทุกข์มิรู้วาย
สามวันมานี้เขานอนไม่ถึงสามชั่วยามเลย ในที่สุดอันอ๋องอาศัยโอกาสที่ได้กลับจวนมาผิงไฟ และระบายความทุกข์กับหยางชู
“…ข้าเพิ่งได้ออกจากวัง จางถานก็วิ่งมาถามว่าวันรุ่งขึ้นฝ่าบาทจะเสด็จกลับวัง ข้าเตรียมตัวแล้วหรือยัง มารดาเถอะ! ข้าต้องเตรียมตัวอะไร ทุกวันนี้นอนยามสามตื่นยามห้า ตาแทบลืม มไม่ขึ้นยังต้องเตรียมตัวอะไรอีกไม่มีตากันรึไงนะ” พูดถึงตรงนี้เขาก็หันหน้าไปอีกทาง “เสี่ยวถง ย่างเนื้ออีกสองชิ้น!”
“เพคะ!”
เมื่อได้ยินเสี่ยวถงตอบรับอันอ๋องก็เอนหลังสัมผัสขนสัตว์อุ่นๆ ที่อยู้ใต้ร่างแล้วหลับตาด้วยความสบาย “เจ้าอยู่ที่นี่ช่างดีเสียจริงแค่ใช้ชีวิตผ่านไปวันๆ”
หยางชูกัดน้ำตาลแล้วพูดว่า “ท่านอย่าทำอะไรไร้ประโยชน์เลย จางถานให้ความคาดหวังกับท่านมากหวังว่าท่านจะมีพฤติกรรมที่ดีขึ้น”
อันอ๋องโบกมือ “ขอบใจ แต่เปิ่นหวางไม่อยากทำเลยนี่!”
หยางชูรู้สึกขบขันแล้วถามว่า “เช่นนั้นลองคิดดูหากท่านอารองทำสำเร็จ เป็นท่านที่ต้องหนีออกจากเมืองหลวงโดยที่ไม่ได้พาฮูหยิน และบุตรไปด้วย ตอ
