นนี้ท่านจะทำอย่างไร”
อันอ๋องตกใจแล้วพูดว่า “พี่รองเป็นคนจิตใจคับแคบหากเขาทำสำเร็จ ครอบครัวข้าคงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว!”
หยางชูพยักหน้าในใจคิดว่าเขารู้จักองค์ชายรองดีทีเดียว
“มันต้องแก้แค้น! ถึงหวางเฟยของข้าจะดุไปหน่อยอย่างไรก็มีลูก…”
“อยากแก้แค้นต้องเคลื่อนไหวด้วยอาวุธ อีกนัยหนึ่งคือท่านต้องหาวิธีจัดหาทหารให้เพียงพอเพื่อนำคนกลับมายังเมืองหลวงซึ่งเหนื่อยมากกว่าที่เป็นอยู่ถึงสิบเท่า”
“นั่นไม่เหมือนกัน” อันอ๋องโบกมือ “ถูกบังคับให้ไปอยู่จุดนั้นไม่ทำก็ต้องทำ แต่ตอนนี้…”
หยางชูเตะเขา “ท่านนี่จะขี้เกียจไปไหนกัน ขยับนิดขยับหน่อย หากไม่จำเป็นก็ไม่ขยับ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ท่านอารองเกลียดท่านมากเขาคิดถึงมันมาทั้งชีวิต แต่ท่านฉกฉวยเอาไปได้ แต่ กลับไม่เห็นค่าของมัน”
อันอ๋องไม่สนใจเขายิ้ม “ใช่ ข้าไม่มีแรงจูงใจแล้วจะทำไมกัน”
เมื่อเนื้อย่างเสร็จแล้วเสี่ยวถงก็ยกมันมาให้ “อันอ๋อง คำพูดเมื่อครู่ท่านพูดที่นี่ได้ แต่กลับไปอย่าให้ผู้อื่นได้ยินเชียวนะเพคะ ท่านจะโดนฝ่าบาทตำหนิเอาได้”
“เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ ออกจากจวนนี้ไปข้าก็ทำไม่ได้แล้ว” อันอ๋องหยิบเนื้อเสียบไม้มาทาน เขาพูดเสียงงึมงำว่า “ฝีมือย่างเนื้อของเจ้าดีมาก
