มายความว่าไม่แน่นอนงั้นหรือ ท่านบอกความจริงมาเถิดฝ่าบาทต้องใช้เวลาเท่าไรในการบำรุงร่างกาย สามารถฟื้นตัวได้มากน้อยเพียงใด”
หมอหลวงหวงส่ายหน้า “ข้าก็บอกไม่ได้ ต้องคอยดูอาการแล้วค่อยว่ากัน หากฟื้นตัวละก็…ผ่านไปสองสามวันอาจสามารถบอกได้ แต่ตอนเดินอาจต้องให้คนช่วยประคอง”
หัวใจของจางถานแข็งค้าง หมอหลวงหวงพูดเสียไพเราะ แต่ในความเป็นจริง คนที่เกือบไร้ค่า บริหารบ้านเมืองไม่ได้แค่ว่าราชกิจก็เป็นปัญหาแล้ว
อันอ๋องยังไม่ได้รับการสั่งสอนเลย หรือว่าฝ่าบาท…
เขากลับไปยังห้องบรรทม หลู่เซียงพูดคุยกับเผยกุ้ยเฟยสอบถามเรื่องกิจวัตรประจำวันตลอดทางของฝ่าบาท
เมื่อเห็นเขากลับมาก็พูดขึ้นว่า “จางเซียง เรื่องมาถึงจุดนี้แล้วพวกเราทำได้แต่มองในแง่ดี รอให้ผ่านไปสักสองสามวันไว้ฝ่าบาทอาการดีขึ้นค่อยว่ากัน”
จางถานจะพูดอะไรได้นอกจากพยักหน้า ราชสำนักมีธุระรัดตัวมากมาย เหล่าผู้อาวุโสต้องรีบกลับมาจัดการงานราชการ
ว่านต้าเป่าถามกุ้ยเฟย “เหนียงเหนียง ท่านเหนื่อยมาตลอดทางแล้วกลับไปพักผ่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ที่นี่มีบ่าวรับใช้อยู่รับรองว่าจะดูแลฝ่าบาทเป็นอย่างดี”
เผยกุ้ยเฟยส่ายหน้า “ในเวลานี้เปิ่นกงจะมีใจกลับไปอีกหรือให้พวกนางนำเสื้อผ้
