มือ “เสี่ยวไป๋พาคนมาที่นี่”
“เจ้าค่ะ” งูขาวเลื้อยลงมาจากต้นเหมยแล้วหายเข้าไปในสายหมอกอย่างรวดเร็ว
เวินซิ่วอี๋ก็ลงมาจากต้นไม้ด้วยเช่นกัน จากนั้นก็อาศัยโอกาสตอนที่หมิงเวยก้มหน้าคำนวณตำแหน่ง สะบัดแขนเสื้อแล้วโยนบางอย่างออกมา
หมิงเวยกระโดดขึ้น และก็เกิดควันพิษที่พื้นดิน
ในตอนที่นางก้าวถอยหลังเงาของเวินซิ่วอี๋ก็สั่น และหายตัวไปในหมอกพิษอย่างรวดเร็ว
หมิงเวยปัดควันออกจากจมูกแล้วเลิกคิ้ว “ฟื้นตัวเร็วเช่นนี้เลยหรือ ดูเหมือนนางจะไม่เป็นอะไรเลย! แข็งแกร่งเกินคาด” แต่นางไม่ได้ไล่ตามไป
หากเข้าไปในหมอกพิษพลังของนางจะถูกสกัดกั้นแล้วหากเวินซิ่วอี๋โต้กลับคงยากที่จะรับมือ ไม่นานงูขาวก็พาคนมา
“คุณหนู!” ตัวฝูวิ่งเข้าไปสำรวจนาง “คุณหนูไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เจ้าคะ ไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่เป็นไร” หมิงเวยปลอบนาง “เจ้ามาอยู่ที่นี่กุ้ยเฟยปลอดภัยดีใช่หรือไม่”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูพูด “พวกเราถอนตัวทันเวลา แต่ฝ่าบาทลื่นล้มเจ้าค่ะ”
“อ้อ” หมิงเวยไม่สนใจความปลอดภัยของฮ่องเต้แล้วพูดว่า “เช่นนั้นพวกเรากลับกันเถอะ”
…………
เวินซิ่วอี๋เดินออกจากกลุ่มหมอกอย่างอ่อนระโหยโรยแรง ภายใต้แสงจันทร์ มีคนสวมชุดแปลกประหลาดรออยู่ที่นั
