ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในแววตาของเวินซิ่วอี๋แล้วนางก็หัวเราะออกมา
“ช่างน่าขันนัก! จะมีผู้มีอิทธิพลคนไหนบังคับข้าได้!”
ผู้ใดจะไปรู้ว่าทันทีที่พูดออกไปหมิงเวยก็ปรบมือเบาๆ “อา ที่แท้ท่านก็ไม่ได้ยืนอยู่ข้างองค์ชายรองจริงๆ”
เวินซิ่วอี๋ตกตะลึงแล้วพูดออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “ท่านหลอกข้างั้นหรือ!”
หมิงเวยยิ้ม “ท่านคิดว่าที่ข้าบอกว่าจะพูดคุยพลางชมดอกไม้ชมหิมะกับท่าน ข้าจะพูดคุยจริงๆ หรือ คุณหนูเวินดูเป็นคนฉลาด หรือท่านจะเหมือนกับองค์ชายรอง ภายนอกสง่างาม แต่ภายใน…”
“ท่านจะบอกว่าข้าเป็นถุงฟาง[1]งั้นหรือ” เวินซิ่วอี๋ถามอย่างฉุนเฉียว
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” หมิงเวยปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม และเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายสงบลง นางก็กลับมาเข้าเรื่องอีกครั้ง “ถุงฟางดูไม่เหมาะเท่าไร อันที่จริงหมอนอบอุ่นกว่าเยอะ! ข ข้าจะเอาไปเปรียบเทียบได้อย่างไรดูถูกถุงฟางเกินไปแล้ว!”
“ท่าน นี่ท่าน…” เวินซิ่วอี๋หน้าซีดสลับแดงร่างกายของนางสั่นเล็กน้อย โกรธจนเกือบหันหน้าหนี
เมื่อเห็นว่ากระตุ้นอะไรนางไม่ได้หมิงเวยก็ไม่พูดกระตุ้นอะไรอีก คุณหนูเวินผู้นี้ดูไม่ค่อยแข็งแรง หากโกรธจนเป็นอะไรขึ้นมาคงไม่ดีช่างเถอะ ทนๆ ไป!
หมิงเวยตัดสินใจว่
