ชมหิมะ ช่างดูน่าชมดีใช่หรือไม่เล่า”
“หึ! ผู้ใดจะอยากชมดอกไม้ชมหิมะกับท่านกัน” เวินซิ่วอี๋สะบัดมือทำลายกลีบดอกไม้เหล่านั้น น่าเสียดายที่ภายใต้การควบคุมของหมิงเวย กลีบดอกไม้เหล่านั้นล้อมรอบนางอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ปิดกั้นนางอีกครั้ง
เนื่องจากพิษกู่ลับของนางถูกกินไปแล้วจึงมีใจจะหลีกหนี แต่กำลังไม่พอ
“คุณหนูเวินช่างโหดเหี้ยมจริงๆ” นางยิ้ม “ท่านแสดงน้ำใจต่อข้าอยู่หลายครั้ง จงใจให้ข้ามาที่นี่ ข้าก็นึกว่าท่านชอบข้าเป็นพิเศษแล้วเหตุใดถึงแตกหักกันในชั่วพริบตาเช่นนี้เล่า”
เวินซิ่วอี๋โกรธมากไม่อยากสนใจนางอีก และพยายามฝ่ากำแพงออกไปอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่ว่านางจะโจมตีเพียงใดกลีบดอกไม้เหล่านั้นก็สามารถกั้นทางออกของนางได้อย่างแน่นหนา
“อย่าเสียแรงเปล่าเลย!” หมิงเวยพูดเสียงเบา “ดูท่านสิ เหงื่อออกมากเช่นนี้มันช่างบีบหัวใจมาก! สู้มานั่งลงพูดคุยกันแล้วรอพวกเขามารับไม่ดีกว่าหรือ”
สิ้นเสียงนั้นกลีบดอกไม้ก็รวมตัวกันก่อให้เกิดแรงปะทะเข้าห่อหุ้มเวินซิ่วอี๋แล้วโยนนางไปที่ต้นไม้ตรงข้ามกับหมิงเวย
หมิงเวยสะบัดแขนเสื้อแล้วนั่งลงแล้วมองเวินซิ่วอี๋ที่โกรธจนหน้าแดงก่ำ จากนั้นก็พูดด้วยความสุขใจ “คุณหนูเวิน ข้าไม่เข้าใจว่าด้วยความสา
