ม่ได้ เวินซิ่วอี๋ก็ไม่คิดโต้เถียงกับนาง “ถึงท่านจะสามารถจัดการกับพิษกู่ได้แล้วอย่างไร ข้าขังท่านไว้ที่นี่ก็เพียงพอแล้ว ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะทำล ลายค่ายกลหมอกพิษนี้ได้”
หมิงเวยพยักหน้า “ค่ายกลหมอกพิษนี้ข้าคิดว่ามันยากที่จะทำลาย แต่ขณะเดียวกันท่านเองก็ใช่ว่าจะออกไปได้ง่ายๆ ในเมื่อพวกเราไม่อยากให้ต่างฝ่ายต่างหนีไปได้ เช่นนั้นก็อยู่ด้ว วยกันที่นี่นั่นแหละ!”
ท่าทีของนางทำให้เวินซิ่วอี๋สงสัย “ท่านคิดจะทำอะไร”
“ออกไปไม่ได้แล้วข้าจะทำอย่างไรได้” หมิงเวยเหลือบมองนางแล้วยิ้ม จากนั้นก็หยิบ…พลุออกมาจากแขนเสื้อ!
นางจุดพลุต่อหน้าเวินซิ่วอี๋ และโยนมันขึ้นไปในอากาศ พลุระเบิดขึ้นกลางอากาศ การเคลื่อนไหวนี้ไม่ต้องพูดถึงหอสังเกตการณ์ที่อยู่ใกล้ๆ แม้แต่พระราชวังอี๋ชุนที่อยู่ด้านล่างก็สาม มารถมองเห็นได้
สีหน้าของเวินซิ่วอี๋เปลี่ยนไปอย่างมาก “ท่าน...”
นี่คือการจุดพลุเตือน! นางไม่ต้องการพัวพันกับหมิงเวยอีกต่อไปจึงหันหลังกลับ และรีบออกจากป่า
ครั้งนี้หมิงเวยไม่คิดปล่อยนางไปนางตบต้นเหมยข้างๆ และกลีบดอกเหมยก็ลอยขึ้น และโจมตีเวินซิ่วอี๋
“คุณหนูเวินจะไปไหนหรือ ทิวทัศน์สวยงามเช่นนี้พวกเรามาพูดคุยกันดีๆ ชมดอกไม้
